لاک پشت هاهم پرواز می کنند

دیدن فیلم و نوشتن در باره آن از عادت هایی است که به روزهای زندگی ام جهت و معنا می دهد.

مطلبی کوتاه در مورد این فیلم خواندم. فیلمی به کارگردانی بهمن قبادی که در سال 1382 این فیلم را ساخته است.

فیلمی که در فهرست صد فیلم برتر غیر هالیودی است.

در این فیلم کودکان در میان زخم های ناشی از جنگ زندگی می کنند. کودکانی به به ناچار زودتر از شنشان بزرگ می شوند.

آنچه بیش از همه مرا تحت تاثیر قرار داد تقابل میان کودکی و جنگ بود. جایی که امید و رنج در کنار هم جریان دارند.

لاک پشت ها هم پرواز می کنند فقط یک فیلم نیست. روایتی از انسان، درد، بقا و آرزوی پرواز در شرایطی که همه چیز مانع پرواز است.

برای من نوشتن فقط برای ثبت شادی هانیست. نوشتن یعنی دیدن رنج هایی است که شاید تجربه اش نکرده ایم.

اما می توانیم با آن ها همدلی کنیم. نوشتن کمک می کند تا از کنار دردهای انسانی بی تفاوت عبور نکنیم.

شاید یکی از معجزه های نوشتن همین باشد.

من معتقدم تماشای فیلم می تواند اندیشه ای را در ما بیدار کند و اندیشه را به واژه تبدیل کنیم.

واژه هایی که ما را به درک عمیق تر زندگی و انسان و انسانیت نزدیک تر می کند.

شما این فیلم را دیده اید؟

چه حسی را در شما برانگیخت؟

خوشحال می شوم نظرات ارزشمند شما را بخوانم.