وقتی دارم میروم زیارت و کسی بهم میگوید نهایت استفاده را بکن اضطراب میگیرم...
وقتی میروم مسافرت و می گویند نهایت لذت را ببر اضطراب میگیرم...
وقتی میخواهم فضای جدیدی را امتحانم کنم دیگران میگویند قدرش را بدان اضطراب میگیرم...
یک روز نشستم و با خودم فکر کردم چرا اضطراب میگیرم؟!!
یکی از چیزایی که پیدا کردم این بود ما برای لذت بردن، برای استفاده کردن، برای قدردان بودن هم حد میگذاریم وقتی برای چیزی حد می گذاری اضطراب آوره و کلا این جملات که در مواقع مهم زندگیمان بینمان ردوبدل میشود از یک ابهام جدی رنج می برد...
اصلا نهایت لذت بردن یعنی چی؟ نهایت استفاده کردن در مکان زیارتی یعنی چی؟ خیلی قدرشو بدان یعنی چی؟
مگه همه شبیه همیم؟ مگه هممون به یه اندازه لذت میبریم؟
یعنی تو مسافرت همه جاهای دیدنی برویم؟ یعنی خوب بخوریم؟ یعنی خوب خرید کنیم؟ یعنی نخوابیم؟ یا خوب بخوابیم؟
همه تو مکان زیارتی نهایت استفاده را بکنیم یعنی چی دقیقا؟ یعنی نماز بیشتر بخوانیم؟ توجهمان بیشتر باشد؟ حواسمان به دیگران باشد؟ سه وعده زیارت برویم؟
خیلی قدرش را بدان؟ یعنی شب عروسیت بگو گور بابای بقیه؟ یا گناه نکن؟ یا سعی کن توجهت به خودت باشه؟ یا خوب خرج کن؟ یا خرج نکن و بزار برا خودت و شوهرت؟
یا مثلا از دوران لیسانست لذت ببر؟ یعنی خوب درس بخون؟ خوب با دوستات دوردور کن؟ مطالعاتتو بالاببر یا لذت ببر و بیخیال معدل خوب بشو؟!!
وقتی به کسی میگوییم نهایت لذت ببر میخواهیم لذت های خودمان را حقنه کنیم به یک نفردیگر و وقتی حتی خودمان هم تکلیفمان با لذت بردن و استفاده کردن و قدر دانستن معلوم نیست نور علی نور میشود برای کوفت شدن آن اتفاق.
ما کلا فشار اجتماعی مان را در غالب خوشی ها هم قالب می کنیم به اجتماعمان و در نهایت با اجتماعی سروکار داریم که در خوشی وناخوشی به خاطر انتظارات نامعلوم خودش و دیگران در یک اضطراب مداوم به سر میبرد!!!
#فاطمه_فیروزی
#فشار_اجتماعی
#نهایت_لذت
#قدرش_را_بدان
