از آلبوم Rattle That Lock (2015)
ترانهسرا: Polly Samson
آهنگساز و اجرا: David Gilmour
این قطعه که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد، یکی از صریحترین آثار گیلمور در بیان مضمون «رهایی» است.
شعر آن را همسرش؛ «پالی سمسون» نوشته و در لایۀ اسطورهای خود از کتاب دوم «بهشت گمشده» اثر «جان میلتون» الهام گرفته است.
اما ترانه صرفاً بازگویی یک اسطورۀ مسیحی نیست. در خوانشی معاصر، «قفل» و «زنجیر» به نمادِ هر ساختارِ محدودکننده تبدیل میشوند: اقتدار سیاسی، ایدئولوژیهای تمامیتخواه، سرمایهداریِ زراندود، سانسور و حتی زندانهای ذهنی و ترسهای درونی.
«دریاچۀ سوزان» و «دروازۀ شرقی» بهجای جهنم میلتونی، میتوانند هر جغرافیای سرکوب باشند.
«بازگشت به جایی که گند زدیم»: نقد چرخۀ تاریخیِ شکستهای جمعی و انقلابهایی که به ضدّ خود تبدیل شدند.
«خداحافظ گناه، خداحافظ آشوب»: ردِ دوگانههای اخلاقیای است که قدرت برای مشروعیتبخشی به خود میسازد.
«اگر بهشتی هست، میتواند صبر کند»: تعلیقِ وعدههای رستگاریِ موکول به آینده به نفع رهاییِ اکنون است. وعدههای فردا، توجیهِ سکوتِ امروز نیستند!
«جهانی آویخته بر زنجیری زرین»: نظمی را توصیف میکند که ظاهراً باشکوه و طلایی است، اما بر سازوکارهای کنترل و وابستگی بنا شده است.
در مجموع، این ترانه را میتوان مانیفستی شاعرانه برای شکستن عادتِ اطاعت دانست: تصمیمی آگاهانه برای آنکه قفل را تحمل نکنیم. آن را بلرزانیم.
بازسرایی : فرهاد ارکانی – زمستان 1404
