مینویسم تا یادم نرود تا یادمان نرود که این روزهای سرد و آلوده دی ماه 1404 چقدر خونین و سیاه گذشت. روزهایی که مازوت و کثیفی هوا را تیره و مهآلود کرده و همه چیز هم قطع و بریده شده است. از اینترنت و راههای ارتباطی گرفته تا دلخوشی، شادی و امید...
میگویند مردمی که در خیابانها در حال اعتراض هستند، همگی تروریست و مزدور هستند. برچسبزنی میکنند و علنا مردم را تهدید میکنند که این بار با دفعات قبلی فرق دارد. به نظر شما دلار 150 هزار تومنی شما را به آدمی متمدن و آرام تبدیل میکند یا انسانی پر از خشم، غم، ناامیدی و نفرت؟ سرکوب، دستگیری، توهین و کشتار از یک جامعه چه چیزی میسازد؟ جوانانت را به چه چیزی تبدیل میکند؟
مدام از دور و بریهایم خبر کشته شدن جوانهایشان را میشنوم. نمیدانیم در شهرهای مختلف ایران چه میگذرد و چه بلایی بر سر جنازههای معترضان میآورند. میگویند حق تیر میگیرند و دریافت مبلغ پولی هنگفت، جنازه را به خانوادهها پس میدهند؛ در غیر این صورت مشخص نیست چه بلایی بر سر جنازههای مردم خواهد آمد.
حتما خواهید گفت که این همه خشونت را چطور میتوان توجیه کرد؟ این امکان را نمیتوان را رد کرد که ممکن است در میان مردم معترض در سراسر کشور، شمار محدودی باشند که معلوم نیست به کجا وابسته هستند و حتی لیدری هم انجام میدهند. اما چند درصد؟! جدا از آن خود بخشی از نیروهای حکومت اموال عمومی را تخریب میکنند و به نام مردم بیچاره میزنند. شک دارید؟ اگر دارید، تبریک میگویم شما یک وابسته و نون به نرخ روزخور یا یک احمق هستید.
مگر اولین بار است که مردم مخالفت خود را با مسائل گوناگون بیان کردهاند؟ آبان 98 و هواپیمای اوکراینی را فراموش کنیم یا جنبش زن، زندگی، آزادی سال 1401 را؟ یعنی هر کسی بیرون میآید و جوابش را با گاز اشکآور، باتوم و اسلحه و دستگیری و اعدام میدهند، تروریست و اغتشاشگر است؟ اصلا مردم چطور اعتراض کنند که نیروهای خارجی مسلح هم قاطی جمعیت نشوند؟ چه کاری میتوان کرد و چه امکانی وجود دارد؟
مگر شما راهی مسالمتآمیز برای اعتراض گذاشتهاید؟ سالها دزدی و فساد تمامی بدنه این نظام را دربرگرفته اما دریغ از کمی اصلاح. دریغ از کمی کاهش مشکلات و بحرانهای کشور. بحران پشت بحران، بیتدبیری پشت بیتدبیری، ظلم پشت ظلم...
تاریخ نشان داده که هیچکس بر تخت قدرتش همیشه باقی نمیماند. قرآن کریم گرفته که حکومت با کفر میماند اما با ظلم نه... زخمی، داغدار و خشمگین منتظر میمانیم و برای ایرانمان میجنگیم به امید روز صلح، پیروزی و آزادی...
پ.ن: اغتشاشگر نیستم، معاند نیستم، وطنفروش نیستم، فریبخورده رسانهها و دولتهای خارجی نیستم، تروریست نیستم، خرابکار نیستم، غربگرا نیستم، آشوبگر نیستم، سلطنتطلب نیستم و مزدور هم نیستم. من یک دختر مسلمان ایرانیام و عاشق وطنم هستم.
