حرمت همسفر زندگی...

هیچ چیز دراین جهان ابدی نیست.هرچیزی کمی زودتر یا دیرتر ازبین می رود ،تاریخ انقضا دارد.

هرموجود زنده ای دریک بازه ی زمانی زندگی میکند ومحکوم به مرگ است .خورشیدبا آن عظمتش درنهایت خاموش میشود.

این یک امر عادی است .کالاها هم تاریخ انقضا دارند وبعدازآن دورریختنی .دراین موضوع شکی نیست.ولی روابط انسانی هم همین گونه است؟؟؟

روابط انسانها ورای این موضوع است ، بامرگ تمام میشود ولی اینکه مانند کالایی تاریخ اتمام داشته باشد ،برایم قابل فهم نیست...

نمی دانم چرا ولی حس میکنم اخیرا آدمهای این دوره به اطرافیانشان مثل کالایی نگاه میکنند ،گواینکه تاریخ بودنشان ،همدلیشان ،حضورشان ،عشقشان تاریخ مشخصی دارد.

بعد ازآن می روند چون آن آدم برایشان کهنه شده.تاریخش تمام شده ،دنبال جدیدش می گردند.دلزده میشوند ازحضورش ،وجودش،عقایدش حتی چشمهایش.

اوضاع زمان ما فرق می کرد دوستانمان هرچه قدیمی تر ،ناب تر،وجودشان شراب صد ساله بود،بودیم ومی ماندیم پای سختی ها،خوشی ها ،ناخوشی ها.....

به آدم ها مثل کالای دم دستی نگاه نکنیم ،که اگر یک روز خوب بود وخوش وخرم برایش بمیریم،اگر فردا روزی به سختی افتاد جوری گم شویم که اصلا آشنا نبوده ایم.

آدمیزاد انس میگیرد ،خیال می بافد،دلش قرص میشود ازحضورتان ..فکر میکند هستید حتی اگردور .درذهن میمانید.اگر کلامی هم نباشد فکرتان ذهن راآسوده میکند.

چطورآدمیزاد ناگهان می رود وپشت سرش هم نگاه نمی کند.مثل غبار گم میشود.

هر بودنی حرمت دارد.........

حرمت دارد نان ونمک ،حرمت دارد سفره ،حرمت دارد .حرفها وکلامها..

روابط عمیق بامرگ تمام میشود نه باحضور تازه وارد.

کمی دربودن هایمان انصاف داشته باشیم،گند نزنیم به خاطرات ،به حرفهای درگوشی ،به قدم زدن های زیرباران ،به سادگی ها ویکدلی ها،کمی آدمیت فقط

همین فقط کمی آدمیت..