خیلی وقتها به کسانی که دوستشان داریم وبرایمان عزیزند،نمیگوییم دوستت دارم ،پیش خودمان تصور میکنیم خب می داند ،چه حرف تکراریست که بگوییم ،مگر نمیفهمد ،اما پس هرخداحافظی میگوییم: مراقب خودت باش،یعنی عزیزتر ازجانی ،نفسم به نفست گره خورده ،یعنی برایم بمانی ،که نباشی می میرم ،که گاهی دستم کوتاه است برای نوازش موهایت ،برای اینکه شانه ام امن است برای گریستنت ،که بنشینم وغمخوار باشم برای تمام رنج هایت،که غرورم نمیگذارد بگویم چقدرررر دوستت دارم..اینطوری یادگرفته ام.زبانم قاصراست عزیزکم.
که خدا میداند درنبودنت می میرم وزنده میشوم .توفقط میشنوی مراقب خودت باش...من می گویم جان به فدایت..
چه بسیار دوستت دارم هایی که گفته میشود ،و فقط لق لقه زبان شده..
درجامعه ای که قلبها مسافرخانه اند،چه راحت میگویند دوستت دارم ودرپس آن چنان میشکنند قلب معشوق را که فقط میسوزد ورها میکند،وچه سریع فراموش میشود همه آن گفت و شنودها.
نه کسی می ماند پای غم کسی ،نه درد وتنهایی اش .همه یار روز خوشی هستند.
بود میمانند .نبود درهمین شهر چنان گم میشوند که گویی مادری نزاییده چنین آدمی را.
واژه ها بازیچه اند ،گاه زیبا وگاهی زشت.
آن دلتنگی ووفاداریست که درانتها می ماند.که میشود موی سپید میانسالی .
که میشود ،بافتن شالی برای زمستانش ونوازش موهایش .شانه به شانه راه رفتن درجاده زندگی.بدون پاپس کشیدن.که هستم ،میمانم ،نترس...
کلام زیبا ،زیباست ،اما عاشقانه درانجام است.پس همیشه تاابد مراقب خودت باش❤️😘
