انسان برای زنده ماندن فقط به آب وهوا وغذا نیاز ندارد.اینها فقط مارازنده نگه میدارد.
ما برای حیات گاهی به چیزی بیش از این ها نیاز داریم .به کسی که مارابفهمد .درد مارا درک کند .نبودمان راحس کند.زبان ما را بلدباشد.آغوشش امن باشد .بوسه هایش پرمهر و طینتش پاک ....
ما برای آگاهی فقط کتاب نمیخواهیم ونمیخوانیم.تلاش میخواهیم وذوقی برای دریافت هرانچه نمیدانیم همچون تشنه ای که دربیابان به دنبال آب میگردد.
مابرای تعالی فقط به نیایش نیاز نداریم به انسانیت، به مردانگی ،وبه مروت نیازداریم.مارا به آسمان پرستاره نیازی نیست.به روز روشن به خورشید تابان به آسمان آبی نیاز داریم...
مابرای عشق صورت زیبا نمیخواهیم، یابدنی به تمثال تندیس .مابه درک متقابل نیازداریم.کاش مفاهیم را خیلی دورترازاین به ما آموخته بودند .نسل ما سردرگم معانی شد.همه چبزبرایش مبهم ماند .ما حتی نتوانستیم هرانچه دردرونمان میجوشدرا بروز دهیم .همه چیز سرکوب شدورنگ باخت.ما عاشق ترین بودیم ومحکوم به بی مهری.
شاید دیرشده باشد ولی تقلای ما برای زنده ماندن به مفهوم واقعی هنوز هم ادامه دارد .ما امیدبسته ایم به فرداهای بهتر...
