چندروز پیش یکی ازدوستانم ازفرط عصبانیت وخستگی ،گفت :کاش می مردم وراحت میشدم .چه زندگی نکبتی
حق هم داشت ،اینقدر این گره های زندگی زیادشده اند که باآن میشود یک فرش بافت.....
یک لحظه حرفی زدم که شایدنباید میزدم ولی امان از دهانی که بی موقع بازشود،
گفتم خب حالا بمیرچه میشود .مردن شجاعت می خواهد که تونداری...
ناگهان گفت : چرا شجاعتشم هم دارم.
گفتم به فردای مردنت فکر کن که باید دراین اوضاع وگرانی فکر یک لباس درخور مراسم تدفینت باشیم .آخرزشت است ازراه دور ونزدیک می آیند تسلیت بگویند.،چون فکر میکنندچقدرماناراحتیم ،تازه نمی دانندازدستت راحت شدیم .
کمی حرصش درآمد گفت وااااااقعا که!!!!!
گفتم تازه باید فکرحلوا وشام ختم وحساب و کتابش هم باشیم .راستی قول می دهم برایت گل رز بیاورم .اما نه داوودی کفایت میکند .🙄خون خونش را میخورد .یک لیوان آب به دستش دادم وگفتم :ببین حتی ازشنیدنش هم کفری میشوی .باورت میشود بودونبودما واقعا مهم نیست مردم اینقدر که رنگ ناخن ولایت مو وبرندکفششان مهم است ،من وتو برایشان مهم نیستیم .حتی عزیزانمان نهایت بعد یکسال دوباره سفرمی روند وازمزون های رنگ به رنگ این شهرلباسهای زیبا می خرندوبرای عیدشان هفت سین میچینند ومی گویند ومیخندند وشاید یادشان برود که اصلا تویی هم وجود داشتی......
گفت : واقعا راست میگویی .اما توهم مرافراموش میکنی .انگارآن لحظه ،همان وقت نیازداشت بشنود مهم است ،که بودنش ،وجودش ،عقایدش ،طرز فکرش ،احساسش ،همه وهمه لااقل برای یک نفرباارزش است.گفتم خدا آن روز رانیاورد که تارمویی ازتوکم شود که دنیا رابه هم میریزم.اما بدان بدون ماهم خورشید طلوع میکند وزندگی جریان دارد،هرروز پرندگان می خوانندوزندگی هم کارخودش را میکند.ماباید این مغزهای پوسیده مان راعوض کنیم .شاید بود ونبودمان مهم نباشد ولی خاطراتی که ازخود برای دیگران می گذاریم ازهرمیراثی ارزشمندتراست.
کمی آرام ترشد.گفتم ببین ،هنوز نفس میکشیم ،هنوز راه می رویم وهنوز هم می توانیم خیلی چیزها را تغییردهیم .رفیق درستش میکنیم غصه نخور.بگذارزمانی که مرگ به سراغمان آمد تمام زندگی مان رازندگی کرده باشیم .حسرتی نمانده باشد.بگذار بشکنند قلبمان را .ما ادامه می دهیم تا اگر یک روز نبودیم معنی فراق رابفهمند.نترس رفیق .ماباهم هستیم. نترس رفیق❤️🌱
