همیشه برایم سوال بوده چرا درجهان ما این حجم ازتبعیض وجود دارد؟ مثلا تعداد کمی ثروتمند،تعداد زیادی فقیر.
خیلی ها درسلامت کامل ،خیلی ها درگیر بیماری ورنج.
انسانهای زیادی با کمی تلاش موفق هستند ،خیلی ها عمری می دوند ودرنهایت هیچ...
حتی خیلی موارد ملموس ترو نزدیکتر.
خیلی ها همیشه مورد محبتند وخیلی ها همیشه شکست خورده...خیلی ها عشق به سراغشان می آید ،خیلی ها هیچوقت حتی یک محبت صادقانه را هم تجربه نمیکنند.
یادم می آیدقدیم ترها که همه سه چهارتا بچه داشتند حتی بیشتر!!یکی دردانه بود،نازش رامی کشیدند نه اینکه تحفه هم باشد،نه ،ولی خب شانس داشت.غذای قایمکی مال او بود .نوازش های همیشگی .احترام مداوم .پول توجیبی کمی بیشترازبقیه و.....
درمدرسه بودیم هم همینطور.یک همکلاسی مان مورد توجه معلم بود،فقط به همان شاگردارفاق میکرد وهمیشه موردتعریف وتمجید بود.انکاربقیه را نمی دیدند.نه تلاشش را نه حتی وجودش را.نامرئی بود.
سالها بعد وقتی خودم مادر شدم تصمیم گرفتم فقط یک فرزندداشته باشم .چون فهمیدم هیچ چیزی قابل تقسیم نیست.نه شانس نه ثروت ونه محبت ومهمتر ازهمه عشق !!!
اگر دقت کنید میگفتند فرزندان مانند انگشت دستند ،باهم فرقی نمیکنند ،اما همان انگشتان دست هم باهم فرق دارند،نمیشود منکرش شد..
فرزندان حتی محبت خود را هم بین پدر ومادر یکسان نمیبینند،گاهی می چربد دوست داشتن یکی بردیگری...
همه این حرفها را زدم که بگویم زمانیکه به صورت عقلانی مساواتی وجود ندارد ،فرزندانمان را درگیر تبعیض نکنیم.اگر توانایی محبت کردن ،نگاه پرازعشق وهرآنچه که باعث شود فرزندمان خرد شود ،به همانی که خدا داده بسنده کنیم وتمام عشق ومحبتمان رانثار همان فرزند کنیم ...
فقط یک سوال در ذهنم می ماند آیا خدا هم بندگان خاص خودش را دارد ؟ اگرمابندگان خوبی نیستیم برای چه مارا آفرید؟ آدمی پراز غریزه وتناقض که انگار بین خیر وشر می جنگد.آیارحمتش برای همه یکسان است؟
