اگرکسی برای دردودل شما را آشنا دیدآنقدرآشنا که شانه هایتان را امن ،و دردهایش را بدون عذاب گریست،اگردر اوج ناراحتی تمام مگوها رابگو کرد وهر راز نهفته ای را آشکار.بدانید آنقدر تنها شده وآنقدر شما را عزیز پنداشته که ذهنتان را محرم خود دانسته وتمام غمهایش را با خوب وبدش برایتان زمزمه کرده که میداند فردا روزی که گذشت که کمی سبک ازاحوالاتش شد ،شماتمام حرفهایش را درپس فکرتان دفن کرده اید،گویی که هیچ نگفته ،که تمام رازش را به گورمی برید .نه اینکه فراموش کنید ،فقط مراقبش هستید ،مراقب چشمهایش که دوباره غمبارنشود واگر دوباره خواست میتواند شمارایارورفیق خود بپندارد.
ضعف انسانها را سلاح نکنید ،میخی نشود درسرشان که چنان روز چنین گفتی وچنان کردی،که تونیز ضعیف بودی وترسیدی !روزها میگذرد وزمانه چنان برمی گردد،که شما درهمان احوالات هستید وحال همان رفیق میشود محرمتان ،آغوشش امن وتمام وجودش گوش برای شنیدن وجودتان.چشم میشود برای دیدنتان .
آدمهای امن چقدر عزیزند وچقدر دوست داشتنی وچون الماس درخشانند وکمیاب .
قدربدانید اگر چنین ستونی رادرزندگی تان دارید که تکیه گاهند ،که میشود تکیه کرد ونهراسید ازبعدش .چون زندگی همراه میخواهد آن هم ازجنس بامعرفت.ازجنس نور ،ازجنس عشق 🌱❤️
