من اگر بودم به جایش
زبان بسته و دهان خموش
نمیگفتم هیچ چیز را
میگذراندم زندگی را
اخر به چه کارت اید ای بلا
گفتن سر و رازت به این و ان را
ببر از سرت این ادا را
رها کن برود به سمت گِلوا
گم و گور بشود ان کناره ها
دیگر نیاید بر سراغت ای دلا
چه میکنی با این مغز ژرفا
بکن استفاده ی حداقلی را
دیدی گفتم اخر میشوی تو مبتلا
بشنو یکباره از من این سخن را
هر گاه بگفتی کلام پوشیده نجوا
این را بدان میرود زندگی ات بر فنا
گفتمت تا بشود زیستنت هم دما
در اخر نگویی رقیه دانست
اما نگفت این را به ما
