همان دخترک تنها

دلم می‌خواهد در دامان سبز رنگِ

طبیعت جان دهم مانند همیشه

درختی را قلبا در اغوش بگیرم

برگ هایش را با جزئیات و دقیق

نگاه کنم تا لحظه اخر تصویرش را

به یاد بیاورم و در ذهن داشته باشم

من بر روی آن سبزه های خوش رنگِ

کوچک غلت بزنم و این خنده هایم تا

انتهای آسمان بی حد و مرز ابی برود

گل و بوته اش را ببویم، استشمام کنم

پاهای برهنه ام آب گوارا را احساس و

دستانم زمین خاکی اش را لمس کند

اما باز این [من] می‌داند و آگاه است

که بوییدن،لمس کردن،شنیدن و...

هیچ گاه به اندازه دیدن برایم

جذاب نیست و نخواهد بود

لذت بخش نبوده و نخواهد بود