دخترم نورا چند روز دیگه 7 ماهه میشه، این مدت درگیر تغییر شیرخشکش بودم چونکه به پروتئین گاوی حساسیت داره... بالاخره شیر موردنظر پیدا شد و باهاش اوکی شد...منی که تجربه مادرشدن به صورت زیستی رو نداشتم چالش های عجیبی رو دارم با نورا پشت سر میذارم، جنگ های عجیب و غریبی در درونمه که هرلحظه باهاشون در کشمکش هستم.. مثلا اینکه آیا اگر فرزند زیستی خودم بود هم فلان مدلی بغلش میکردم؟ یا مثلا اکه دختر زیستی خودم بود هم اتاقش رو جدا میکردم؟ آیا فلان مدلی شیر میدادم؟ یا فلان کارو میکردم؟ خلاصه این روزا در درونم با موضوعات عجیبی دارم دست و پنجه نرم میکنم که مطمئنم هیچ مادر زیستی اینایی که من میگم رو اصلا درک هم نمیکنه...
ولی چیزی که حالمو خوب میکنه فیدبکیه که از خانواده خودم و همسرم و کلا دوستان و فامیل و همه دریافت کردم...همگی جوری رفتار میکنن که انگار نه انگار نورا از سه ماهگی کنار ماست و از شیرخوارگاه اومده... انگاری بچه زیستی خودمونه... و خود نورا هم همین حس رو میده بهمون... و هیچی برام با ارزش تر از این نیست ...
تمام تلاش من و همسرم از لحاظ مالی این بوده که نورا هیچوقت کم و کسری نداشته باشه، نه اینکه بخوایم همه چیزو براش فراهم کنیم نه، ولی توی این مدتی که پیشمون بوده تمام تلاشمون این بوده که با کیفیت ترین لباس و وسیله هارو براش فراهم کنیم تا همه از لحاظ ظاهری هم متوجه ارزش نورا برای ما باشن، ما حتی براش توی تالار ولیمه گرفتیم و همه اقوام رو دعوت کردیم تا همه بدونن این دختر عزت داره و برامون چقد عزیزه...
هیچوقت یادم نمیره، روزی که کارشناس مرکز بهزیستی برای پر کردن فرم و بازدید از منزل اومده بود خونمون ازمون پرسید حاضرید برای فرزندی که به سرپرستی میگیرین جشن بگیرید و به همه معرفیش کنید؟ و ما با ترس به همدیگه نگاه کردیم و با تردید گفتیم بله حتما! ولی ته دلمون نمیدونستیم اصلا فیدبک خانواده هامون از اومدن این فرزند به خونمون چی خواهد بود؟ آیا قبولش میکنن؟ آیا به عنوان نوه میپذیرنش؟ و حالا بعد گذشت ماه ها انصافا باید بگم دم همشون گرم... حسابی سورپرایزمون کردن و فک میکنم اگر نوه زیستی خودشون بود هیچوقت این برخوردو نمیکردن...انقد که نورارو دوست دارن و عاشقشن...
.
.
ممنون که چشمان زیباتو تا اینجا برای خوندن نوشته هام همراه کردی...
اگه خوندن چالش های زندگیم برات جالبه دنبالم کن! بیشتر از جزییات زندگیم مینویسم...
