ناچاریم به سازگاری.

سلام از عضو جدید جامعه ویرگول!

نبود اینترنت برای هرکسی تجربه‌های متفاوتی رو به همراه داشت. برای من، دسترسی نداشتن به سوشال مدیاها باعث شد جدا بودنمون از جهان رو واقعی‌تر از هر زمان دیگه‌ای درک کنم و نیاز به نوشتن، دیده، شنیده و درک شدن پررنگ‌تر شد برام، چون فکر نمی‌کنم که فقط "من" در حال تجربه احساساتی باشم که حتی دیگه اسمی هم ندارن. اکثرمون داریم تجربه‌های مشترکی رو پشت سر می‌ذاریم و بنظرم خوندن و شنیدن از تجربه‌ها و احساسات دیگران، بهمون کمک می‌کنه راحت‌تر با احساسات خودمون روبه‌رو بشیم و بدونیم که تنها نیستیم.

از طرف دیگه، امکان نوشتن و تبادل نظر درباره فیلم‌ها و کتاب‌هایی که می‌بینم و می‌خونم در اپ‌های محبوبم (لترباکسد و گودریدز) ازم گرفته شده. خوندن کتاب و دیدن فیلم همیشه برام مسیر لذت‌بخشی بوده ولی بخش هیجان‌انگیز این مسیر، پیدا کردن جامعه‌ایه که درباره این چیزها حرف می‌زنن. مدتی سعی کردم نظرات و افکارم درباره مدیاهایی که مصرف می‌کنم رو در ژورنالم یا نوت گوشی‌م، یادداشت کنم ولی جای خالی یک اجتماع حس میشد. فکر کردم شاید بتونم اینجا، اجتماع مورد نظرم رو پیدا کنم.

حالا من اینجام، در حالی که دارم تلاش می‌کنم با شرایط جدید زندگی، سازگار شم و نمی‌دونم موفق میشم یا نه!