رنگ به رنگ، دوز به دوز، به باد رفت آرام زندگیم!

عنوان پست شاید تنها آهنگی باشه از «کاوه آفاق» که واقعا دوست دارم، هیچوقت فن این آدم نبودم ولی خب شال و اتاق آبی برام یه چیز دیگن. فکر کنم وقتی اینا رو داد بیرون اصلا اسم گروهشون The Ways بود و مجوز هم نداشتن و بعدا که مجوز گرفت با اسم خودش فعالیت کرد.

حالا بگذریم ببینیم چی شده؟ خلاصه بگم. چند شب پیش مادرم احساس خوبی نداشت و دارویی که برای این زمان مصرف می‌کنه رو مصرف کرده بود. یکم زیاد از حد مصرف کرد ولی خب نکته اینه که همین مورد باعث شد تعادلش رو از دست بده و بریم بیمارستان و ببینیم که ریه‌های ملتهبی داره.

خلاصه کلی اعصاب‌خردی تریاژ و ارژانس و ...، منتقل شد به بخش و بخش گفت باید به ICU بره و زیر ونتیلاتور. از حال من می‌پرسی؟ علیرضا آذر یه جا میگه «حال مرا اگر نمی‌دانی، عقربی را دچار آتش کن...» و خب آره. با این که این موضوع عقرب و آتش از اون چرندیات تیپیکالیه که عموما هم باورش داریم و اینطوری نیست، ولی خب الان همونم.

به زور آرامبخش، خودم رو آروم می‌کنم. نه این که بخوابما نه. آروم می‌کنم. آروم می‌کنم که با کسی دعوام نشه. آروم می‌کنم که بی‌دلیل با کسی دست به یقه نشم. اون سگ پاچه‌گیر درونم نپره بیرون و با ملت الکی درگیر نشم. خلاصه که از دی‌ماه به اینور حجم بلایایی که شخصی و جمعی تجربه کردم و کردیم، بیش از تحمل شده.

حالا چرا این رو نوشتم؟ به تو چه!