کونگفو توآ یک ورزش رزمی ایرانی است که توسط میزایی در سال ۱۳۴۸ بنیانگذاری گردید. کونگفو توآ پس از گذراندن مراحل آزمایشی در باشگاه سرباز (پهلوی سابق) فعالیت رسمی خود را با تأسیس دانشکده انشاء تن و روان در سال ۱۳۵۲ آغاز نمود.
کونگفو توآ دارای هفت مایگاه است که به غیر از مایگاه اول که به حرکات فیزیکی و فعالیتهای بدنی میپردازد، بقیه به جنبههای علمی، عرفانی و پزشکی در خصوص تن و روان اشاره دارد این هنر رزمی شباهت زیادی به یکی از سبکهای کاراته دارد. اصول اساسی کونگ فو توآ توسط میرزاییدر کتابی به عنوان کاراته و ذن و فیلمی به نام یم می انتشار یافته است.
ابراهیم میرزایی پس از یادگیری رشتههایی همچون کاراته تکواندو کونگفو و دورههای تکاوری در کشورهای مختلف نگارش کتابی با عنوان کاراته و ذن را آغاز کرد که در سال ۱۳۵۱ انتشار یافت. وی سَبْک جدیدی را به نام «توآ» که در این کتاب به آن پرداخته شده، از همان سال مراحل آزمایش خود را در باشگاه سرباز (پهلوی سابق) گذراند و در نهایت در سال ۱۳۵۲ با تأسیس دانشکده تن و روان فعالیت رسمی خود را آغاز نمود.
در سال ۱۳۶۰ به سبب فعالیتهای سیاسی میرزایی بار دیگر فعالیت باشگاههای کونگفو توآ ممنوع شد و تا سال ۱۳۷۰ ورزشکاران این رشته به صورت مخفیانه به معرفی و آموزش این ورزش میپرداختند. در سال ۱۳۷۰ کونگفو توآ با عنوان «انجمن کونگفو توآ» بهطور رسمی زیر نظر کاراته آغاز شد. در اواخر سال ۱۳۷۱ فدراسیون کونگفو، ووشو و رزمآوران تشکیل شد و در سال ۱۳۷۸ بهنام فدراسیون ورزشهای رزمی تغییر نام یافت. در سال ۱۳۷۹ تحت عنوان کمیته مستقل کونگفو توآ فعالیت نمود و مجدداً در سال ۱۳۸۱ در زمره سبکهای فدراسیون ورزشهای رزمی درآمد. در سال ۱۳۸۴ فدراسیون کونگفو جمهوری اسلامی ایران تشکیل گردید و در سال ۱۳۹۰ نام کونگفو از این رشته جذاب ایرانی حذف شد و در حال حاضر این سبک با نام توآ در ایران و جهان فعالیت میکند. مطابق لایحه قانونی واگذاری سازمان ورزشی و فرهنگی تاج به سازمان تربیت بدنی ایران مصوب ۸ مهر ۱۳۵۸ کلیه اموال منقول و غیرمنقول و مطالبات و دیون سازمان ورزشی و فرهنگی تاج همراه با پرسنل واحدهای سازمان مذکور به تربیت بدنی ایران واگذار گردید.
اولین مجمع با نام ووکا با حضور ۲۵ کشور تشکیل شد که بعد از حدود ۱ سال به ووتا تغییر نام داد. اولین حرکت سازمان جهانی توآ، برگزاری اولین دوره کلاسهای بینالمللی داوری و مربیگری بود که از تمام کشورهای عضو برای حضور در این کلاسها شرکت کردند. طولی نکشید که کشورهای عضو به بیش از ۵۰ کشور از ۵ قاره جهان رسید. سپس با برگزاری اولین دوره مسابقات جهانی کونگفو توآ با حضور ۴۵ کشور کونگفو توآ در بین جوامع جهانی بار دیگر مطرح شد. ورزش رزمی کونگفو توآ به جز در برخی مبانی نظری و مفاهیم بنیادین که ویژگی تمام سبکهای کونگفو است، به لحاظ مکانیسم و دینامیک حرکات و ضربات ارتباط چندانی با کونگفو چینی یا ووشو ندارد و ابراهیم میرزایی الفاظ آن را از زبان پارسی پهلوی و کتاب اوستا گرفته است. دو دوره مسابقات آسیایی این رشته با شرکت ۲۲ کشور در سالهای ۹۴ و ۹۶ در شهرهای قصرشیرین و مشهد برگزار شده است.
کونگ فو توآ دارای تمرینات سخت و سنگین میباشد که در بسیاری از مواقع برای برخی از افراد غیر قابل تحمل و طاقت فرسا میشود. اما عاشقان این ورزش در هر شرایطی به تمرینات سخت خود ادامه میدهند و حتی ریسک آسیب های این ورزش را میپذیرند از جمله تمرینات این رشته میتوان به بدنسازی ( از نوع هوازی یا ضربه ای ) ممای( اجرای فرم بدون سلاح ) اوسیمای ( اجرای فرم با سلاح سرد) مبارزه از نوع نیمهآزاد(مایانا) و آزاد )و شکستن اجسام سخت با دست و یا سر اشاره کرد.
در کونگ فو توآ تعیین رده و ارشدیت بر حسب رنگ کت و شالبند ( که از کمربند سایر رشته های رزمی پهن تر است ) شکل میگیرد به طور کلی در این ورزش چهار رنگ شالبند وجود دارد که برای اخذ هر کدام آزمون خاصی در نظر گرفته شده است که در رده های بالاتر دریافت هر کدام به مراتب دشوار تر میشود
ترتیب شالبند های کونگ فو : سفید، سبز، قهوهای و مشکی میباشد همچنین به ترتیب دارای سه رنگ کت : مشکی ، قرمز و سفید است
ترتیب هماهنگی رنگ کت و شالبند به این شکل میباشد :
کت مشکی ـ شالبند سفید
کت قرمز ـ شالبند سبز و سپس قهوه ای
کت سفید ـ شالبند مشکی
