به نام خدا
روز نوشت: دو رکعت نماز در دو سال و برای دو سال!!
پنجشنبه، سیام اسفندماه ۱۴۰۳، طبق روال هر روزه برای شرکت در نماز جماعت ظهر و عصر به مسجد محله معلم کلا، روستای پایین گنج افروز بابل میروم. جمعیت قابل توجهی از مردان، زنان و فرزندان در قسمت آرامستان مشغول و منتظرند.
دقایقی به ساعت ۱۲:۳۰ (زمان همیشگی نماز جماعت) باقی نمانده است. مشغول نماز تحیت مسجد میشوم. یکی از دوستان اهل مسجد به حاج آقا پیشنهاد میکند که بعد از تحویل سال، نماز را ببندد.
من هم از این فرصت استفاده میکنم و برای یک و نیم دقیقه باقیمانده تا لحظه تحویل سال، خیز برمیدارم تا دو رکعت نماز حاجت بخوانم.
رکعت اول تمام شد و در رکعت دوم بودم که سال ۱۴۰۴ تشریف فرما شد. حاج آقای مهدیزاده میکروفن را برداشت و دعای مخصوص سال تحویل را قرائت کرد. همزمان من نیز در قنوت نماز میخواندم: «یا مقلب القلوب والأبصار، یا مدبر اللیل والنهار، یا محول الحول والأحوال، حول حالنا الی احسن الحال!»
در همان قنوت نماز، در دلم به خدا گفتم: رکعت اول بابت طلبهای سال قبل و رکعت دوم هم پیشپرداخت بندگی امسالم!
ارادتمند؛ حسین فغان پور گنجی
