هیچ چیز معنی و علت ندارد و وجود من و دیگران پوچ و بی هدف است. حال، تنها هدف زندگی، رسیدن به هدف هایی است که انسان هایی که نخست بیهدف بودند ساختند.
این کار را کردند چون به دنبال هدف میگشتند. وقتی آن را پیدا نکردند، دستاورد های خود را هدف نامیدند و در پی زیادهخواهی غریزی انسان، هدف؛ از «داشته ها»، با «نداشته های مطلوب» جایگزین شد و این زیاده خواهی و توسعه طلبی را اراده نامیدند.
اکنون زندگی ما و هدف ما برای رسیدن به هدف ها، نسخه ی تکامل یافته ای از جستن برای هدف هاست. هدف هایی که ذهن ما را مثل ماکارونی در هم میپیچانند و آن را در سس گوشت فلسفه غرق میکند.
هیمن, معرفی.