در یک کارخانه قهوه، سرعت تولید فقط به ظرفیت رستر وابسته نیست.
گاهی یک دستگاه با توان بالا داریم، اما کل جریان تولید به دلیل یک بخش دیگر محدود میشود.
چند گلوگاه رایج:
۱. آمادهسازی مواد اولیه
اگر دانه سبز یا مواد مصرفی به موقع آماده نباشند، حتی بهترین برنامه تولید هم متوقف میشود.
۲. تغییرات بین بچها
تفاوت در مواد اولیه، تنظیمات دستگاه یا روش اجرا میتواند باعث شود زمان بیشتری برای کنترل کیفیت و اصلاح فرآیند صرف شود.
پروفایل نویسی های متعدد، تفاوت در کنترل انرژی بدلیل تغییر وزن بچ و همچنین انتظار کیفی متفاوت از بچ جدید می تواند سبب فرسایش زمانی و کاهش تمرکز روی ثبات کیفیت شود.
۳. بستهبندی
در بسیاری از خطوط، رستر سریعتر از بستهبندی کار میکند؛ بنابراین افزایش ظرفیت رست همیشه خروجی نهایی را افزایش نمیدهد.
بخصوص در محصولاتی که بسته بندی کوچک از ۲۵۰ گرم تا ۱ کیلوگرم دارند این مسئله بیشتر حائز اهمیت است.
۴. کنترل کیفیت
QC فقط مرحله پایانی نیست؛ اگر کنترلها در طراحی نشده باشند، خطاها دیر کشف میشوند و هزینه بیشتری ایجاد می کنند.
در رستر های با ظرفیت بزرگ تر در صورت بروز مشکل در پروفایل یا حتی دان سبز، اگر مشکل دیر کشف شود یعنی صد ها کیلو قهوه از چارچوب کیفیت مورد انتظار محصول خارج شده است.
بهینهسازی تولید یعنی پیدا کردن محدودیت اصلی سیستم، نه فقط سریعتر کردن یک دستگاه.
در یک کارخانه قهوه پایدار، هدف فقط تولید بیشتر نیست؛ هدف ایجاد جریان تولید قابل پیشبینی و تکرارپذیر است.
