من غواصم
در لجن زاری سیاه و متعفن
نا امید بودم
سالها غوطه ور
اما روزی در سطح برکه سیاه
نیلوفری دیدم زیبا
شکفته و در حال ترنم
آواز می خواند
گفتم
مگر میشود
گفت چرا نشود
گفتم در این تعفن در این کثافت
تو از کجایی ؟
و چرا اینجایی ؟
نیلوفر گفت
در لجن بودن تا لجن بودن تفاوت است
در سیاهی بودن تا سیاه بودن تفاوت است
در تعفن بودن تا متعفن بودن تفاوت است
نیلوفر شاد بود
از شادی او پرسیدم
گفت : من نورم
من امیدم
من حیاتم
خودم خواستم
آیا تو هم می خواهی
می خواهی نور باشی
می خواهی امید باشی
در سیاهی بودن با سیاه بودن
در لجن بودن تا لجن بودن
در تعفن بودن تا متعفن بودن
انتخاب من و توست
در همین لجنزار زندگی جریان دارد
باریکه ای آب یواش و آهسته
باریکه ای نور از خورشید
قدری هوایی صاف از آسمان زلال
دیدن دست من و توست
در لجنزار هم نور بساز
با لجنزار نساز
در سیاهی ماندن شاید یک اجبار باشد
اما سیاه شدن یک انتخاب است
در تعفن بودن شاید مدتی راه فرار نباشد
آیا قرار است همه متعفن شدن را تنها راه بدانیم ؟
من نیلوفرم جون خواستم
در همین برکه سیاه اگر هزاران نیلوفر باشد دیگر برکه سیاه نخواهد بود
عطر وجود من و تو طعم و بوی برکه را می سازد
شاید بگویی با یک گل بهار نمی شود
اما من با یک گل برایت سئوال و راهی نشان دادم و ساختم
جهان ما بیشتر سیاه شده
چون سیاهی ها بیشتر انتخاب شده
شاید بگویی نمی خواهی سیاه باشی
اما سیاه شدن و سیاه بودن ساده تر است
لجنزار سیاه تحمیل یک انتخاب نیست
بیشتر ما انتخاب دیگران را انتخاب می کنیم
بیا متفاوت باش
سخت است
ولی مسئله خواستن است
بیا امید بده
خوب بودن سخت است و امید دادن سخت تر
همه شاهد سیاهی و بدی و تعفن هستن
تو می گویی راهی به نور هست به گرما به جاذبه عشق
باورش سخت است
تنها راه این است که خودت عاشق باشی
خودت گرم باشی
خودت مغناطیس امید باشی
بارز روشن
هوشنگ فنائیان
