گوشامو ببند و چشمامو بپوشون، اما من صدامو به بقیه میرسونم.
درحالیکه توی رویاهات میبینی که روزی حرفاتو باور کنم، باور من به عقلمه و نه توهم.
بهم اعتبار بدی یا نه، قدرت نویسندگیم میتونه پردههای صوتی رو پاره کنه و «تو برای من حرف نزنه» زبونتو پاره.
تنها چیزی که بهش نیاز نداریم ما ایرانیا تصمیمگیری آمریکایی و اسرائیلی برای ماست. پس، همونطور که میخوایم زندگیمونو میکنیم و تمام تلاشاشونو هدر میدیم.
همین دیشب بخاطر تعطیلی مترو مجبور شدم روی پل منتظر باشم بیان دنبالم برای یه ساعت. اما میدونی چیه؟ همون یه ساعت با حضور هموطنام باعث دلگرمیم بود.
مینویسم تا بجنگم.
تا هویتم رو ازدست ندم.
