کاش یاسی باشیم نه خاری

---

وقتی چشمم به گل یاس حیاط خانه افتاد، با خود گفتم چند خطی درباره‌اش بنویسم. جست‌وجویی در منابع کردم تا ببینم یاس نماد چیست؛ دیدم که گل یاس، نشانه ظرافت، پاکی و عشق صادقانه است. هنگامی که یاس را می‌بویی، انگار شوقی پنهان سراسر وجودت را می‌گیرد؛ و وقتی لطافتش را می‌بینی، با خود می‌گویی: کاش دنیای زخمی ما آدم‌ها، کمی «یاسی» می‌شد، کاش دل‌ها کمی مهربان‌تر بودند.

اما گاهی می‌بینی که انسان‌ها، با همه ادعاهایشان، کمترین شباهتی به یاس ندارند. همچون خار مغیلان، دست‌های دل یکدیگر را زخمی می‌کنیم؛ و وجودمان را با خارهای زخم‌زبان، کینه و نفرت می‌آزاریم. اگر کمی نرم‌دل‌تر بودیم، نه فقری و نه جنگی چنین ریشه می‌دواند و نه آوارگی و گریزها فراگیر می‌شد.

بگذریم از تلخی‌ها…

در بسیاری از فرهنگ‌ها، یاس نماد لطافت زنانه است؛ و شاید به همین دلیل، هنگام سخن گفتن از زنان مقدس، مانند حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها، از گل یاس به عنوان نماد یاد می‌شود.

یاس، نشان مهر واقعی و عشق ناب نیز هست. گفته‌اند وقتی یاسی را به کسی هدیه می‌دهیم، یعنی عشق‌مان به او صادقانه است. ای کاش ما هم صادقانه یکدیگر را دوست بداریم؛ نه از سر منفعت و نه با روحیه طلبکاری.

عطر یاس یادآور می‌شود که اگر در دنیا بوی تعفن هست، عطر دل‌انگیز یاس هم هست. دنیا پر از تضادهایی است که بودنشان برای فهمیدن زیبایی لازم است؛ وگرنه همه چیز در نگاه انسان یکسان جلوه می‌کرد.

کوتاه سخن اینکه یاس را نماد لطافت، پاکی، عشق و به‌ویژه لطافت زنانه می‌دانند.

دعا می‌کنم: خدایا دل‌های ما را مانند گل یاس لطیف گردان، و زندگی‌مان را چون عطر دل‌انگیز یاس، سرشار از شمیم دلپذیر مهربانی و عشق بگردان.

پایان

شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ هجری خورشیدی

---