مگه مورچه هم ناراحتی داره

یه نقطه نارنجی تو کاسه ماستی که کشیدم خودنمایی میکرد، یه مورچه بود که داشت تو ماست غرق می شد، سعی کردم نجاتش بدم و خب اینم به آمار 70 درصدی مورچه هایی که نجات پیدا نمی کنن پیوست. البته از قبل مرده بود، چون بعد از تلاش برای بیرون کشیدنش فهمیدم اون نقطه نارنجی صرفا سرش بود.

چه میشه کرد، دنیا همینقدر مسخرس.

قطعا تجربه دیدن مورچه ای که مثلا یه دونه یا یه تیکه نون رو داره با خودش میبره داشته باشید، عزم و ارادشون واقعا کم نظیره. ولی نمیدونم چقدر شده ببینید که مورچه ای داره یه مورچه مرده رو با خودش میبره.

من زیاد دیدم، انقدری که واقعا برام سئوال شده بود چرا؟ و راجبش تحقیق کردم. طبق گفته دانشمندها یا چه میدونم، متخصصین مورچه، این کار برای جلوگیری از بیماری های مسری، حفظ بهداشت و خلاصه از اینجور چیزها انجام میشه. و خب اگه مورچه ای بمیره از داخل لونه و مسیرهای غذایی گویا باید دورش کنن.

اما، اما، اما، خیلی شده دیدم که مورچه زنده ای داره جسدی رو توی مسیری حمل میکنه که نه نزدیک به لونه هست و نه توی مسیرهای مهم پرتردد، خلاصه دلایل مورچه شناس ها خیلی قانع کننده برام نبوده.

بعضا با خودم فکر می کنم نکنه رفیقش باشه؟ یا مثلا خانوادش که براش مهمه.

و خب این دردناک ترش میکنه چون به طور ناخواسته قاتل بخشی زیادی از این هام.

فکرشو بکن از چرت ظهرانه بلند بشی و ببینی یه مورچه ای همونجا مذبوحانه دست و پا میزنه، چون ناخواسته چند از پاهاش رو شکوندی و بخش عقبی بدنش رو له، به آرومی برش میداری و آروم کنار دیوار فوتش میکنی، به امید اینکه زنده بمونه.

البته فک نکنم، تا جایی که میدونم بیشتر از یه پا رو نمیتونن جراحی کنن و این یعنی مرگ تدریجی همراه با درد. الان یه لحظه به فکرم زد کاش خلاصش کرده بودم، حداقل درد نکشه.

و همینقدر رنج های دنیا زیاد و همینقدر این رنج ها به سخره کشیده میشن. فکرشو بکن، علت مرگ، چرت ظهرانه یه آدمیزاد.

چرا اومدم این پستو نوشتم نمیدونم، امیدوارم یه نفر بیاد با منطق بشوره ببرتم و نشون بده دنیا اینقدر سیاه نیست.