فرق بین آدم های معمولی و غیر معمولی!

انا بشر مثلکم یوحی الی انما الهکم اله واحد

تقریبا دو ساعتی است که نمیدانم چرا انرژی ام افت کرده است!
ساعت های آخر کاری بود و انگاری تمام انرژی من تمام شده باشد... کلاس زبان امروز را هم نرفتم و محمدرضا هم زنگ نزد. یعنی این جلسه سوم است که کلاس نمیروم... راستش باید جدیت بیشتری به خرج دهم.

همیشه و همه جا خاطره ای از یکی از دوستان دوره لیسانسم تعریف کرده ام که بازگو کردنش در اینجا خالی از لطف و بی مناسبت نباشد.

یادم هست وقتی که دوره لیسانس بودم و باید پایان نامه مینوشتم، من و یکی از همکلاسی هایم بنام مهیار مقدم اشتراکی پایان نامه نوشتیم. یادم هست که آن سالها، ماه رمضان در دل تابستان افتاده بود و من و مهیار هر روز دو یا سه ساعتی را برای نوشتن اختصاص داده بودیم.

به خوبی بخاطر دارم که یک روز مهیار حالش اصلا خوب نبود. نزدیک دو ساعت روی پایان نامه کار کرده بودیم و وقتی کارمان تمام شد، هنوز 2.5 ساعت تا اذان مغرب مانده بود. به مهیار گفتم که مهیار جان برو خانه و تا افطار استراحت کن که حالت بهتر شود.

جوابی که مهیار داد مرا مبهوت کرد و در کل از آن لحظه هایی بود که نگرش جدیدی به من اضافه کرد. مهیار گفت که من از اینجا باید بروم کلاس زبان آلمانی!
گفتم مهیار تو همینجوری اش هم حالت خوب نیست، به نظرم استراحت کن بهتر است ... امروز اگه کلاس نرفتی هم مهم نیست...

گفت من تا زمانی که واقعا مجبور نشوم هیچ وقت کلاسم را کنسل نمیکنم... الان آنقدر حالم بد نیست که کلاس نروم...

من واقعا شوک شدم... مهیار از یک خانواده متمول و اصیل بود... مادرش استاد دانشگاه در رشته تاریخ بود و پدرش هم جز واردکنندگان بزرگ دستگاه های بزرگ پزشکی بود...

در مجموع به این نکته رسیدم که اگر کسی در زندگی به جایی میرسد حتما نظم و انضباط فردی را در دستور کار خود قرار داده است.

الان... بدنم دیگر انرژی ندارد که بیش از این بنویسم...

فقط دو هفته دیگر ماه رمضان می ِآید... دلم میخواهد که مثل چند سال پیش که فراق بال بیشتری داشتم، کتاب میخواندم... هیچ گاه فراموش نمیکنم که چه لذتی از خواندن کلیله و دمنه و کلیات سعدی و دیگر کتاب ها میبردم...

و صلی الله علی سیدنا محمد و آله