از خداوند متعال میخواهم که توفیق دهد که انسان شرافتمندی باشم. شرافت در رفتار، گفتار و کردار داشته باشم. یکی از مهمترین توصیفاتی که من در تعریف از کسی انجام میدهم همین است که مثلا فلانی انسان شریفی است. فکر میکنم در دعای جوشن کبیر هم یکی از مهمترین صفات باری تعالی همین شریف بودن است.
یکی از المان های شریف بودن به نظر من این است که بین گفتار و کردار آدمی یکپارچگی وجود داشته باشد. از خداوند متعال مسالت دارم که مرا فردی یکپارچه قرار دهد. دست و زبان و دلم همه یک چیز باشد. یا رومی روم یا زنگی زنگ!
دیگر آنکه امروز اولین روز بود که رفتم جلوی دوربین صرافی! اجراها که عالی بود و البته همان مهارت همیشگی من: فی البداهه صحبت کردن! بدون تپق! بدون هول شدن و بدون هیچ چیز دیگر!
یکی از آن چیزهایی که بسیار مزیت است برای من و من حس میکنم هیچگاه به صورت کامل از آن استفاده نکرده ام همین بحث سخنوری است... اما خب تا قسمت چه باشد! ببینیم و بپردازیم که کجا این مهارت به عنوان یک مزیت رقابتی خودش را نشان میدهد!
بی کمالی های انسان از سخن پیدا شود
پسته ی بی مغز چون لب وا کند رسوا شود
