این نگرش که بهتر است آن رادر خود ایجاد و تقویت کنیم ،
به این معنی است که ارزش فردی ما و دیگران مبتنی بر انسان بودن، زنده بودن و منحصر به فرد بودن مان است نه این که الزاما چقدر مهارت داریم و یا عملکردمان چقدر عالی است یا نیست.
به عبارت دیگر پذیرش مان، نه تنهابر اساس قابلیت هایمان نیست و مشروط به عملکردمان نیست بلکه برعکس با خودپذیری به عنوان نقطه شروع و پیش شرط اولیه، احتمال به مراتب بیشتری هست که به مرور و به تدریج، مهارت ها، قابلیت ها و توانایی های مان را بهبود بخشیم و عملکرد بهتری در جنبه های مختلف زندگی داشته باشیم
اما خود پذیری و دیگر پذیری را نباید با عملکرد،گره بزنیم و پیوند بزنیم.
