باسمه تعالی
نوشتن در مورد مردی که تاریخ یک ملت و یک تمدن چند هزار ساله را عمیقا تحت تاثیر خود قرار داد سخت است. ویژگی های این مرد کم نظیر در تاریخ ایران در طول نزدیک به پنجاه سال تلاش و مبارزه مستمر متمایز است. حقیقتا او ناخدای بی همتای کشتی ایران زمین در عصر طوفانها و فراز و فرودهای قدرتهای بزرگ دوران معاصر بود.
شاید مهمترین وجه تمایز این مرد بزرگ، توانایی او در تلفیق ارزشهای بلند مذهبی و شیعی با ارزشها و شاخصه های هویتی ملی است. در قرنهای گذشته به ندرت میتوان دوره ای را یافت که این دو ارزش در این سطح در آمیخته و هم افزا و در بالاترین سطح رهبری ایران نهادینه باشد. گذشته از مرجعیت دینی و دانش فقهی، مردی عمیقا خدا جو، عارف واقعی، عاشق حقیقی و دلباخته خداوند متعال و پیوسته متوکل به او بود و دلبریده از دنیا و خواسته های دنیوی و در بالاترین سطح، چه در مسایل شخصی و چه در تصمیم گیری های سیاسی پایبند به اخلاق و ارزشهای دینی. شجاعت کم نظیر او، مستظهر به توکل به خداوند متعال چه در بیان و گفتار و چه در تصمیمات راهبردی کشور برغم سختی هایی که داشت، میهن را از گلوگاه های مهمی عبور داد.
در عین حال او، ارزشهای ملی کشور را در بالاترین سطوح در اولویت قرار میداد و بر پایه ی این ارزشها، هویت ملی را عمیقا تقویت میکرد. برای او شرافت و اصالت ایرانی بودن نه تنها تعارضی با مسلمان و شیعه بودن نداشت بلکه این دو را حقیقتا همسو و همراستا میدید. تسلط و اهتمام او به فرهنگ، ادب و هنر پارسی و اشراف او به این مفاهیم و تشویق و ترغیب آحاد جوانان به پایبندی به این عناصر در تمامی شئون، جلب توجه میکند. خصوصا وقتی این پافشاری های ملی را مقایسه کنیم با سایر رهبران دینی (و گروه هایی) که با شعارهای دینی حکومتهایی را در منطقه تشکیل داده اند و در تعارض با ملیت خود قرار گرفتند و یا برعکس با شعارهای ملی، مذهب را کنار گذاشتند. توجه او به دستاوردها و عناصر ملی، از دستاوردهای علمی و فناورانه گرفته تا دستاوردهای ورزشی و هنری، بعضا از اهتمام به شاخصه های دینی و مذهبی پیشی میگرفت. برای او که یک روحانی و مرجع مذهبی بود، این ویژگی خیره کننده است. (در تمام عمر با عزتش، آن مرد بزرگ تنها یکبار، از تعزیه خوان مجلس اباعبدالله الحسین ع درخواست خواندن یک تعزیه ی خاص کرد و آنهم تعزیه ی «ای ایران» که مشحون از مفاهیم ملی توآم با عناصر مذهبی است.)
او توانسته بود، ملی گرایی و اعتقاد به مذهب را در تار و پود نظام ارزشی کشور همبند کند و اثری بی نظیر و هنرمندانه از تلفیق این دو عنصر را ترسیم کند. با وجود تمامی توطئه های رسانه ای دشمنان ایران، انسجام و اتحاد ملی که امروز شاهد هستیم، در تاریخ پس از انقلاب در کشور بینظیر است.
ویژگی دیگر این مرد بزرگ پایبندی حقیقی به جمهوریت و عدم اتکاء به بیگانگان بود. در دوران زعامت او، جمهوریت یکی از مهمترین ارکان تصمیم گیری، بلکه خط قرمز و اولویت قطعی او در تمامی تصمیمات، خصوصا تصمیمات حیاتی و ملی کشور بود. او در بسیاری موارد با اینکه نظر شخصی متفاوتی داشت، رای مردم را در اولویت قرار میداد. علی رغم اینکه با توجه به اشراف اطلاعاتی و تجربه ای که داشت، طبیعتا نظرش دقیقتر و صحیح تر بود و با وجود تسهیم مسولیت در پذیرش تصمیمات، رکن جمهوریت بالاترین اولویت را در تصمیماتش داشت. حفظ اعتماد عمومی مبتنی بر ساختارها و فرایندهای قانونی، ویژگی متمایزی بود که شاید در نگاه اول در تعارض با رکن ولایت فقیه و اختیارات قانونی بود که داشت. با اینکه بارها گذار زمان نشان داد که پیش بینی های او در نحوه ی مواجهه با دشمن، درست تر از انتخاب مردم بود، اولویت او همواره بر ارتقاء فکری و رشد جامعه در گذر تجربیات زمان بود.
سرمایه گذاری در توان داخلی و توجه به رشد اعتماد به نفس ملی در تمام حوزه ها، از استقلال در تسلیحات نظامی گرفته تا تولیدات عمومی داخلی تا اتکاء به نیروی انسانی داخلی برای حل مسایل کشور از ویژگی های او بود. تربیت نسلی پویا و آینده ساز و توانا به علم روز در اولویت سیاستهای او قرار داشت. وقتی امروز به همکاران جوان خود در دانشگاه صنعتی شریف نگاه میکنیم، اکثر آنها تحصیلات عالیه ی خود را در داخل کشور گذرانده اند و در عین حال در دانش خود در سطح جهانی سرآمد و مایه ی افتخار و کم نظیر هستند. این ثمره ی اعتماد بی بدیل او به توان جوان ایرانی در تمامی سالهای زعامتش بود.
اعتماد به نفس بالایی که او در مردم ایران به وجود آورد باعث شد که ایران پس از بیش از هزار سال، در یک جهان تک قطبی، در برابر ابرقدرت بلامنازع عصر و همه ی متحدان منطقه ای و فرامنطقه ای اش، مقاومتی تاریخی کند و دشمنان خود را که از لحاظ توان تسلیحاتی مجموعا صدها بار از ایران قدرتمندتر بودند، به زانو درآورد. قدرتهایی که علاوه بر توان تسلیحاتی، نظامات مالی، رسانه و لابی های ساختارهای حقوقی دنیا را نیز تحت سیطره خود دارند و سلطه ی آنها در دهه های اخیر، ایران عزیز را رنجور و نحیف کرده است.
ایران مرد برای جهان دو میراث بی نظیر بجای گذاشت:
میراث نخست، نظام قدرتمند جمهوری و دینی که قایم به شخص یا یک سلسله ی پادشاهی نیست. نظامی که در سازوکارهای در هم تنیده ی خود، به همان اندازه که در دوران حیاتش در برابر نفوذ بیگانگان مقاومت کرد، پس از شهادتش نیز برغم تلاشهای دشمنان در یک سازوکار شفاف و قانونی به حیات خود ادامه داد. این نظام با این ویژگی ها در پهنه ی ایران زمین بینظیر و در دنیا کم نظیر است.
میراث دوم، گفتمانی فرا سرزمینی تحت عنوان «محور مقاومت» است. امروز کسی از متفکرین شرقی و غربی در دنیا نیست که با این گفتمان آشنا نباشد. در دوران زعامت او، دامنه ی اقتدار عملیاتی این گفتمان از شرق افغانستان تا دریای مدیترانه کشیده شد و از جنوب تا تنگه ی باب المندب. در دنیای امروز، گفتمان مقاومت، قوی ترین گفتمان آزادی خواهانه در مقابل امپریالیسمی است که سالهاست در لایه ی حکمرانی دیکتاتورهای منطقه ای یا لایه ی فاسد برژوا در نظام های به اصطلاح دموکراتیک سیطره دارد. در اقطار عالم، آزادگان از هر نژاد یا دین و اقلیم، ایران مرد را نماد آزادی و دشمنانش را نماد ظلم و ستمگری میدانند.
تاریخ در مورد سید علی خامنه ای چنین مینویسد: ایران مرد پس از یک عمر مبارزه، تا پای جان برای عزت و سربلندی وطنش ایستاد و در نهم اسفند یکهزار و چهارصد و چهار به آرزوی دیرینه خود رسید: خود را فدای ایران کرد، در خون خود غلطید و به دیدار معشوقش شتافت و با تشییع و خونخواهی ده ها میلیون ایرانی، در تاریخ پر افتخار این مرز و بوم جاودانه شد.
«والسلام علیه یوم ولد، و یوم یموت و یوم یبعث حیا»
