بابا لنگ دراز عزیزم
این روزها خیلی دور میگذرند و من گاهی به سایه ی تیره ام روی دیوار که گویی حالا قرار است او هم ناپدید شود خیره میمانم. همه چیز را در کمد چپانده ام و در آن را قفل کرده ام اما مدام در میزنند و میخواهند بیرون بیایند. میخواهند مثل بغض های همیشگی ام بشکنند و بشکانند. کمد را بشکانند و بعد هم تن خورد شده ی من را بیش تر از پیش بشکنند.
بابا لنگ دراز ای کاش بودی و تو را احساس میکردم. حداقل شاید روی دیوار دو سایه میدیدم. هرچند که با غروب آفتاب همه ی سایه ها سفر میکنند. مهم نیست چند سایه باشد. من سر انجام تنهای تنها میشوم. حتی تنها تر از سایه ام
بابالنگ دراز عزیزم،
از این حرفا گذشته میخواهم بگویم حالم خوب است،نمیدانم شاید هم بد است ،یا شایدم میانه ای بین این ها ،نمیدانم ......
ولی هنوز هم آبی آسمان مرا سر ذوق می آورد و سبزی گل هایم خنده میکارد بر لب هایم،میخاهم بگویم من همان دخترک با شادی های ناچیزی که روزگارم را میگذرانم مانده ام
این روزها بیشتر اوقات سعی میکنم خود را با خواندن و مطالعه کردن مشغول سازم تا شاید برای اندک زمانی توهمات کودکانه ذهنم و خاطره هایم خیال بیداری بر سرشان نزند!
راستی بابا لنگ دراز عزیزم،عضو های کوچک سبزِ جدیدی به خانه مان اضافه شده است،و من با دیدنشان میتوانم بگویم آدم شادتری میشوم!
بابا لنگ دراز عزیزم
غم ها عمیق مانده اند،درد ها جان کاه شده اند،خاطرات از پا در می اورند،و باعث نمی چشم هایم میشوند اما میتوانم بگویم شاید دنیا برای من اینگونه بوده است!
شاید دنیا با درد هایمان زیبا است،مثل درد دوری!
