میگفت ؛ زمانی می توانی دم از حسین بزنی که زخم هایت قابل شمارش نباشند
چون زخم های حسین قابل شمارش نبودند ..
پارسال وقتی روحم از شدت سرما به خود می لرزید
و حسابی زخم برداشته بود
هیچ جایی به غیر از سرزمینِ حسین سراغ نداشتم که اندکی آن زخم ها را التیام بدهد
و سرمای وجودم را با گرمای ملکوتی اش از بین ببرد ..
ولی وقتی در مقابل ضریحِ حسین ایستادم نتوانستم جلو بروم،
نتوانستم دستانم را جلو ببرم و ضریحش را لمس کنم
خجالت می کشیدم
شرم داشتم
من که از چند خراش جزئی در وجودم به حسین پناه برده بودم
بعد چهارده قرن دیدم که زخم های حسین التیام پیدا نکرده اند
زخم هایی که هنوز هم خون از آنها می چکد ..
زخم هایی که قابل شمارش نیستند ..
خودم را عقب کشیدم و حق نداشتم از حسین دم بزنم
اما قتلگاه ..
قتلگاه را از دور دیدم
از سرخی نوری که از آن دور به چشم می رسید به خود لرزیدم ..
حتی نزدیکش هم نشدم !
برایم عجیب بود که چطور آن همه آدم براحتی قدم در قتلگاه حسین می گذاشتند ..
نقطه ای از زمین که بر روی تنِ پر زخمِ حسین نشستند و چاقو را گذاشتند روی حلقومش ..
چطور می توانستند در اتمسفری که آخرین نفس های حسین را در خود حفظ کرده بود نفس بکشند !
به خود لرزیدم و از قتلگاه دور شدم ..
اگر دوباره قدم در آن سرزمینِ مبهم بگذارم
بازهم محال است که نزدیک قتلگاه بشوم ..
ولی ضریح ..
اینبار دستانم را جلو خواهم برد و اجازه خواهم داد که قطره ای از دریای حسین را لمس کنند
زخم هایم بی شمار نیستند
ولی آنقدری خون از قلبم چکیده که این دست ها لیاقت فشردن ضریحِ حسین را داشته باشند ..
حالا دیگر می دانم چقدر درد دارد ؛
امامت را به خاک و خون بکشند
و پیکرش روزها روی زمین بماند ..
حالا دیگر می فهمم ؛
بدن پاره پاره طفلِ کوچک یعنی چه ..
حالا دیگر ذره ای از تنهاییِ حسین را حس کرده ام؛
فهمیده ام که بهترین دوستانت را به ناحق بکشند و تنها بشوی یعنی چه
وتر الموتور..
او حسینِ تنهایی است ..
پارسال میگفتم؛ از این دیگر بدتر نمی شود
ولی بدتر شد
طوری که هیچ وقت گمانش را هم نمی کردم
ولی به حسین نزدیک تر شدم
زخم ها هرچه بیشتر شوند
تازه می فهمی حسین یعنی چه ..
اگر حسین نبود دو سال اخیر را نمیشد تحمل کرد
امام حسین به هزاران علت دوست داشتنی است ؛
اما یک علت میان تمام
علت ها بیشتر به چشم میزند
او هم شیوه زیستن را به ما آموخته
هم شیوه مُردن را ..
شکر خدایی را که حسین را برای ما آفرید !
