یه ادم باید در رابطه با تنهایی طولانی مدتش توی زندگی ،حتی وقتی توی گروه های مختلفی از افراد وارد شده،باید چیکار کنه؟ این سوال رو به عنوان یه شخصی که از هیچکس دنبال توجه یا دریافت عاطفی نبوده باشم میگم و رسما هیچ تجربه ای توی این زمینه ندارم😅ک ب عنوان مثال فکر کنید مهر طلب هستم یاهرچی
واقعیت اینه ک دارم درمورد خودم جدی تر فکر میکنم
اینکه سالها حمایت عاطفی عمیق نشدم وپدرومادرم رو همزمان کنار خودم نداشتم،شاید حفره ای رو درون من ایجاد کرده باشه ک خودم هم ازش خبری ندارم ،بحث طرحواره و اینارم ک در نظر نگیریم ،بودن یه ادم واقعی توی زندگی چ دوست خوب همجنس و همفکر،چ پارتنر،بعد از مدتهای زیادی از تنهایی در دوره های مختلفی از زندگی ،فکر میکنم لازم باشه(و تازه الان توی نزدیک ب ۲۳ سالگی دارم ب این قضیه فکر میکنم😅)چیزی ک من از وجودش نمیتونم راضی باشم و به بعدا موکولش میکنم! ب امید یه گزینه ی واقعی و منطبق .یه گزینه ای ک عشق واقعی همراهش باشه،یه همسویی روحی ،ن حساب و کتاب ،و ادا .میدونم یه جاهایی اشتباه ازخودمه و سخت گیرم ،بخاطر همینم هست ک هنوزم استقلال خودمو حفظ کردم ،ولی مسئله اینه که نمیدونم اخر این جاده به کجا ختم میشه ،شاید ب همون جمله ای ک همیشه ب خودم میگم:تنهایی بهتر از همنشینه بده !!....
یا حداقل ،همنشینی ک با عجله انتخاب شده !...
