خاطرم هست که در یکی از روزهای فروردین و درسایه قطعی کامل اینترنت و پررنگی عزلت و تنهایی و توام با اندرحوالات منفور عید امسال برای من که هیچی سرجاش نبود،داشتم به مفهموم تنهایی فکرمیکردم که ایننوت به جاموند ازش..
ذات انسان "تنها" بودن است
برای فرزند آدم مقدر شده که با "تنهایی" زاده شود
دیروز تنها، امروز تنها، فردا تنها
هر روز تنها
در همه فصول تنها
در همه حالات تنها
اینك من در يكى از شب هاى نيمه اول بهار به ياد تنهايی افتاده ام
ولى تنهايى پيوسته به ياد من است
با گذر ايام و ماه و سالها و حتی ثانيه ها هرگز مرا به حال خود رهايم نكرده که نکرده
و چه اندازه وفادار است اين "تنهايى"
گاهى اوقات در اين انديشه هستم كه یحتمل ذات انسان یا جوهرهٔ انسان ، همان تنهايی است.
به قول یک بزرگواری ، انسان در تنهایی انسان تر است؛همانگونه که درخت نیز در تنهایی ، درخت تر است!!
و گاهى درگير اين فكر میشوم كه نكند خدا همان تنهايى است؟
همان خدايى كه لحظه ای مارا "تنها" به حال خود رها نميكند....
لحظه ای فرا خواهد رسید که اين تنهايىِ وفادار دست از سرمان بردارد؟
شاید هیچوقت..نمیدانم
تمام.
🌱
خوشحال میشم بدونم شما مفهومتون از تنهایی چیه؟ پیش اومده اطرافتون پر از آدم ها باشه و حس کنید تنهایی از بین نرفته؟
