من تجربه تلاش کردن برای رسیدن به یک زندگی معمولی و شرافتمندانه رو زمانی آغاز کردم که در حال تجربه کردن اون بودم. میخواستنم خودم بدست بیارم، بدون تکیه بر کسی یا چیزی که میتونه هرلحظه من رو از داشتنش محروم کنه.
الان من خسته ام برای حساب کتاب کردن روزانه همه چیز تا بتونم امروزم رو بگذرونم و فردا با احتمال کمتری با فقر و کمبود دست و پنجه نرم کنم. اینقدر ما از داشتن یک زندگی شرافتمندانه و با کمترین دغدغه فاصله گرفتیم که به سختی اون روز ها رو به یاد میارم.
تمام تلاش روحی و جسمی در بقا خلاصه شده. حتی بخش زیادی از انرژی روزانه صرف نداشتن طبیعی ترین حقوق خودمون میکنیم تا با سرکوب افکار و احساس خلاء بتونیم برای ادامه بقا تلاش کنیم. راستش دنیای برزخی اصلا خوب نیست و نمیتونم دیگه صبر کنم. روز ها به شماره افتادن و من امید به معجزه در فردا رو دارم. گاهی اوقات نمیتونی حقیقت ها رو بپذیری چون برای کنار اومدن با مشکلات نیاز به زمان داری، پس چطوری میتونی هرروز با یک مشکل جدید سر و کله بزنی درحالیکه مشکلات روز و ماه های گذشته هنوز درون ما جا خوش نکردند.
افکارم خیلی شلوغ و تهی شده. من فعلا در حسرت یک زندگی حداقالی و معمولی باید ادامه بدم.
درنهایت تنها چیزی که مرهم هست، وجود داشتن تعداد بسیار زیادی از آدم های جامعه هست که کم و بیش همین وضعیت رو سپری میکنند. به امید داشتن یک زندگی معمولی!
