آه عزیزکم. امیدوارم چیزی را بدست نیاوری مگر پایدار. چیزی را تجربه نکنی اگر قرار به از دست دادنش باشد.
روز ها میگذرند و تو به جای جستجو برای تجربه های تازه به دنبال داشته هایت در گذشته میگردی. امروز هم روزی دگر است اما افسوس. افسوس که نمیتوانی بلندپروازی کنی. بهار تو گذشته. در تکاپوی بدست آوردن چیزهای از دست رفته اگرچه ذوق و اشتیاق اولین بار را ندارد، عذابی جاودان است. امیدوارم بتوانی آنها را در گورستان ذهنت دفن کنی. اما امروز نمیدانی که آنچه را تجربه کردی رویایی شیرین بوده یا امروزت یک کابوس شبانه تحقق یافته است.
حسرت نداشتن ها بهتر از افسوس از دست دادن هاست. تو چیزی را گم کرده ایی که دیگر وجود ندارد، اصلا انگار وجود نداشته است. اسمش را هرچه بگذاری در نهایت حسرت است!
خاطرات از بین نمیروند و گذر زمان تنها ان را کمرنگ میکند. لحظاتی وجود دارند که مانند نوری درخشان آنها را روشن کرده و از غبار حسرت ها به بیرون میکشد تا به تو دوباره یادآوری کند که تو بازنده بزرگ این بازی هستی.
وقتی چیزی را نداری پس آن را لمس نکردی و فقط یک حس مبهم در تو ایجاد میشود. وقتی چیزی را از دست دادی انگار قسمتی از تو خالی شده و برای پر کردن این خلاء مجبوری دست به هرکاری بزنی تا خودت را با یک حقه قدیمی که اسمش را حواس پرتی میگذارند تسلی دهی.
