لحظات زندگی مانند سکانس های یک فیلم دارای موسیقی متن هستند.
در آغاز جوانی با علاقه بیش از پیش به موسیقی برای من شروع شد. خب هرموقع یک قطعه جدید بهش پیشنهاد میشد و به اون گوش میدادم با توجه به شرایط اون موسیقی برای من ماندگار میشد، طوری که با گوش دادن به اون قطعه حال و روز من در مواقع گوش سپردن به اون تداعی میشد.
چند دوست نزدیک داشتم که از حال و هوا و متن موسیقی باهم صحبت میکردیم و احساسی که در لحظه واسمون تداعی میشد رو به اشتراک میگذاشتیم. بعد چندسال موسیقی واسم فقط یک تفریح ساده نبود بلکه حتی با اون ها رویاپردازی میکردم. مثلا اینکه زمان ترک کشور و روزهای خوب آینده یک آهنگ رو چند بار گوش میکردم. حتی تعدادی رو به یاد دارم که میتونستن واسم یک قطعه پایانی برای اخرین لحظات زندگی باشند.
بعد از تحقق اهدافم من اون قطعه های انتخاب شده ذهنی رو گوش میدادم و خب بعضی واقعا مطابق تصوراتم بود و برخی نه!
امروز، از گوش سپردن به بسیاری از اون ها فرار میکنم چون دیگه موسیقی متن زندگی من نیستن و حتی رنگ تلخی به شرایط کنونی من میدن. هنوز هم گوش دادن به موسیقی یک تفریح یا لذت مقطعی برام هستن اما انگار نمیشه دیگه اون ها رو در لحظه ثبت کرد و دیگه نمیتونن یک شاهکار برای موسیقی متن زندگی من باشن.
اما همچنان دوست دارم بدونم موسیقی متن زندگی آدم ها چیه و چرا اون رو انتخاب کردند.
همه چیز کمرنگ تر شده و معنای خودش رو به نوعی از دست داده، حتی موسیقی متن زندگی من.
