التیام

گاهی میشینه و به کارایی که کرده فکر میکنه،

از اون روزایی که تو خاطرش مونده تا حالا،

به خودش میگه اگه کار خوبی ازم سر زده باشه که،

لطف به خودم بوده، تغذیه روح و روانم بوده،

و باید خیلیم ممنون باشم که تونستم و افتخارشو داشتم،

ولی بد اخلاقیا چی،

کارای بد و زشت چی، خطا و اشتباها چی، اذیت و آزارا چی،

آسیبای روحی روانی چی،

چه با زبون چه با عمل،

چه به خودم چه به بقیه،

اونارو چکار کنم چطوری جبران کنم،

جهل و تعصبا، عصبانیتا، از کوره در رفتنا،

درسته که گذشته رفته ولی اثرشو رو خودم و بقیه گذاشته،

بعضیاشو نمیشه جبران کرد، بعضیارم نمیتونم جبران کنم،

میمونه توش،

آخرش رو به درگاه خدا میشه و کمک میخواد که یه جوری جبران کنه،

یا اینکه خدا خودش یه کاری کنه که اون آسیب و اذیت و آزارا به بهترین چیزا تبدیل بشه،

ولی میبینه خدا هر کاری که لازم بوده رو به بهترین وجه انجام داده، هیچی کم نذاشته،

و بهترین ابزارو که عقله بهش داده،

و بعدش با حسرت و آرزو به خودش میگه، کاش قبل از تصمیم گرفتن حرف زدن یا کاری کردن،

صبوری میکردم فکر میکردم مشورت میکردم، و مطمئن میشدم که معقول و درسته،

و کاش اهمیت و ضرورت و لذت و ثروت بیحساب خوش اخلافی،

و خوبی و زیبایی، گذشت و بخشش، کار و کوشش، مفید و موثر بودن، و خیر خواهی رو،

با تمام وجودم درک میکردم، و یه لحظشو از دست نمیدادم،

و همینطور رنج و عذاب بد اخلاقی رو، و اصلا طرفش نمیرفتم، و از زشتی و بدیش فرار میکردم،

و باز به خودش میگه اقلا از حالا اینجوری باش که الان آرزو کردی،

خودتو التیام بده، شاید بقیه هم التیامی گرفتن.