اگر خدا را خوبی، یا خوبی را خدا فرض کنیم،
و اگر خوبی را برای ملموس شدن مفید بودن تعریف کنیم،
و اگر خوبی یا مفید بودن، زیبا و معقول و جذاب، و گرایشی فطری،
و یک زبان مشترک جهانیست،
این شاید همان نیاز بالقوه ایست،
که در جان جهان تعریف شده و جاریست،
و میتواند با فرهنگ سازی، به فعلیت برسد،
و دنیا بهشت موعود شود،
در این راستا ادیان و فلاسفه، نسخه ها داده اند،
که عصاره آنها در کلامی منسوب به زرتشت دیده میشود،
و عصاره کلام او هم همان خوب یا مفید بودن است،
و این مفید بودن اگر فرهنگ و باور عملی جامعه شود،
حس ارزشمند و زیبا و لذتبخش حاصل از مفید بودن،
والاترین نوع و مرتبه زندگی،
و قدردانی و سپاسگزاری از پدر و مادر هستی،
و ارتباط و نزدیکی و صمیمیت با اوست.
