التیام

به اعمالش فکر میکرد،

از روزایی که تو خاطرش مونده تا حالا،

اگه کار خوبی ازم سر زده باشه که،

لطف به خودم بوده، و جای شکر داره که توفیق شو داشتم،

ولی بد اخلاقیا چی، چه به خودم چه به دیگران،

اونارو چطوری جبران کنم،

درسته که گذشته رفته، ولی اثرشو رو خودم و بقیه گذاشته،

رو به درگاه خدا کرد و کمک خواست که یه جوری بتونه جبران کنه،

یا اینکه خدا خودش یه جوری اونا رو به بهترین چیزا تبدیل بشه،

ولی دید خدا یه جوری هر کاری که لازم بوده کرده، و بهترین ابزارو که عقله بهش داده،

و بعد با حسرت گفت، کاش قبل از تصمیم گرفتن یا حرف زدن یا کاری کردن،

صبوری میکردم فکر میکردم مشورت میکردم، و مطمئن میشدم که معقول و درسته،

و کاش زیبایی خوش اخلافی رو با تمام وجودم درک میکردم،

و یه لحظشو از دست نمیدادم،

و همینطور زشتی بد اخلاقی رو، و اصلا طرفش نمیرفتم،

به خودش گفت اقلا از حالا اینجوری باش که الان آرزو کردی،

دل به دل را داره، خودتو التیام بده، شاید بقیه هم التیامی گرفتن.