نقل میکنند که معاویه با نیرنگ علی را شهید کرد و خلیفه شد،
و با مرگش پسرش یزید خلیفه شد،
همه به جز حسین رسما با او بیعت کردند،
و یزید فورا دستور داد یا امضا یا سرش را برایش بیاورند،
به حسین گفتند، و ایشان در فرصتی مناسب با عجله به طرف کوفه رفت،
چرا که قبل تر مردم کوفه از او درخواست کرده بودند که برود آنجا و خلافت را بدست بگیرد،
خبرا به خلیفه میرسید و او بسرعت تصمیماتی اتخاذ میکرد،
با سرکوب و ارعاب کنترل کوفه را بدست گرفت،
و حسین را به جرم خروج علیه خلیفه مسلمین در کربلا محاصره کرد،
و در جنگی وحشیانه و نابرابر او و یارانش را شهید،
و بشکلی اسفبار سرهایشان را بر نیزه به شام فرستاد، تا در مسیر عبرت دیگران شود،
هنوز هم اینگونه حکم رانی را گاه در مقیاسی بیشتر و زشت تر میتوان دید،
و تنها شایسته سالاری میتواند برای همیشه جلوی مصیبتها و فجایع انسانی را،
در هر شکل و قالبی (خلیفه ای، پادشاهی، جمهوری ...) بگیرد،
این مهم راهی جز آگاه سازی و عقلانیت ندارد،
و هزاران سلام و درود بر کسانی که در این راه فدا شده و میشوند.
