فروغ بی رنگ

تو جان بی کرانی،در قفس تن

سکوت محضِ من،بِشکن به یک فن

شبیه آذرخشی رها شو از کیشه ام

تمام کن این قیام را در رگ و ریشه‌ام

تو روح نارسایی در این خَندق زار

فروغی ناتمام در این پرده تار

شدی جان جانان،تمامم شو تا شوم آرام

بیا که از نفس تو بپیچم تنگ

که عالم و آدم شود تمام و بی‌رنگ

حنانه اکبری