بدتر از مرگ

یکسال از رفتنت گذشت

به همین زودی ولی نه به سادگی

از خرداد پارسال آدم سابق نشدم.

رنجور تر با قلبی ترک برداشته بارها و بارها دلم برات تنگ شده رفتنت ضربه سنگینی بهم زد هیچکس هم درکم نمیتونه کنه جز مریم همکارم که باهم سر تشیع گریه میکردیم باورم نمیشد اون آدمی که هفته پیش کنارمون چای میخورد الان کفن پوش داره میره زیر خاک. یادمه توی ماشین در مسیر بهشت بودم که رشه به بدنم اومد از شدت این واقعه که متوسل شدم به امام زمان عج و امام حسین ع که آروم شدم، سرخاکت معنی ابر بهار گریه کردن رو فهمیدم غروب که شد معنی تاسیان رو فهمیدم. معنی نشدن نرسیدن

اینقدری غصه خوردم که توی دو روز لاغر شدم. وقتی میدون شهر رو میدم قلبم مچاله میشد چقدررررر بی تاب بودم. یهویی رفتن خیلی سخته،

بیشترین چیزی که دلمو میسوزه اینه که چقدر ذوق زندگی داشتی چقدر خوب بلد بودی زندگی کنی و از همهههه مهمتر چقدرر مهربون بودی و هوای تیم رو داشتی

با بچه های تیم رویا بافتیم حتی یادمه عکس انداختی گفتی سالها بعد وقتی بزرگ شد کسب کارمون این حکم زیر خاکی پیدا میکنه اه که چه میدونستیم به یکسال که هیچ به چند ماه دیگه هم نمیرسی.

اینکه به جای درک ممکنه قضاوت بشی ترسناکه و مجبورت میکنه که غمت رو نگهداری برای خودت،

میدونی چیه؟ بعضی غم ها مال خودته

هیچ کسی جز تو اونو متوجه نمیشه.

نگفتم تو نوشته هام ولی من این متن ها رو برای آقای نوشتم که خیلی از من بزرگتره و حس دوست داشتن من بهش مثل پدر دختریه، ولی خب نمیشه اینو برای هر کسی توضیح داد.شبی که بیمارستان بود دلشوره مرگش رو داشتم که همونطور هم شد.

زدم هوش مصنوعی گفت احتمالا تو دنیای ذر همو دیدد.

ولی خب نگفتم چونکه میترسیدم از قضاوت ها. البته چند تا از دوستام میدونن، و یکیشون برام اعلامیه سالگردش رو فرستاد.

مرحله اول انکار

چقدر سخته باورش

هفته پیش که رفتم سرخاکش نگاه به عکس سنگ قبر کردم و گفتم باور شد که دیگه نیستی و رفتی.

تابستون سختی گذروندم با خوندن کتاب که به سختی منو برگردونه به زندگی

با پادکست رختکن بازنده ها باز حالمو بهتر میکرد

ولییییییی

اما اگه بخوام یک چیز رو بگم بهت اینه

فکر میکردم مرگ بدترین اتفاق هست ولی الان که یکسال گذشته میفهمم که چیزهای هست که حتی از مرگ هم بدتر هست.