هوا خیلی آلوده شده. هواشناسی اعلام کرده بود، ولی انگار کسی باورش نمیشد. خیلیها رفتن که از نزدیک شاهد حجم آلودگی باشند، خیلیها از دوست و آشنا خبر میگرفتن که بفهمن هوا واقعا چطوره، خیلیها هم میترسیدن که بیمار بشن، ولی خب همه فکر آلودگی بودند.
آلودگی انقدر زیاد شد که راههای ارتباطی رو هم قطع کرد. دیگه نمیشد خبر گرفت و خبر داد. نمیدونستم دوستهام کجان.
انگار برای آدمها چیزی نمونده بود. خیلیها بدون ماسک بیرون بودند. خیلیها مریض شدند. خیلیها شدیدتر مریض شدند و دیگه هیچوقت خوب نمیشن. انگار بیماریهاشون عود کرد و دونه دونه عین گلهای پرپر از بین رفتن. ولی نمیدونم چند نفر و چطوری، نمیدونم آخرین لحظهها به چی فکر میکردند، شاید به روزهای بدون آلودگی.
هنوز هوا آلوده است. هواشناسی هم بدن سرد یه سری از کسایی که با آلودگی هوا از پا در اومدند رو هنوز تحویل خانوادههاشون نداده. میگن که باید ریشه مساله رو بفهمیم. احتمالا میخوان با اصلاحات ارزی و حل مشکلات اقتصادی همهمون رو پولدار کنند و مشکل آلودگی هوا هم حل شه. شاید هم با روشهای دیگه، نمیدونم.
فقط کاش میتونستم بدونم کدوم یکی از دوستانم دیگه اون روزهای تمیز رو نمیبینن. هوا که تمیز شه باید برم دنبالشون و بفهمم کجا خاک شدند. میرم سر خاکشون و خبر تمیزی هوا رو میدم.
کاش شما هم میموندید و هوای آزاد و تمیز رو میدیدید. کاش این دریا، خالی از خون بود.
