خب اینم یه واقعیت در مورد منه که عین ته خیار تلخه، این که من به صورت خیلی حرفه ای، کلاه خودم رو برمی دارم به صورتی که به کس دیگه ای اجازه نمیدم که کلاهمو برداره و خودم پیش دستی میکنم و بعدش دنبال این هستم که دفعه بعد چجوری کلاه خودمو بردارم و این یه مرضه، البته قابل علاجه اگه من دنبال علاجش باشم.
