دل دله کردم

ارامش جانی و دلم در تب و تابت

تو جان منی و منم در هیجانت

نفرین شده ام در غم عشق تو بمیرم

تو روح منی یار منی دل به فدایت

بیماری من شد غم دوریت ای یار

شبگرد تو گشتم تو به من گو نشانت

بربط زده ای شهره شدی دل بروبودی

من مست شدم دل بدادم به نگاهت

اغیار همه از پی تو صف بکشیدند

جانا به برم آ که شوم پشت و پناهت

دیوانه نییم نافه تو هوش و دلم برد

جانا نگهی کن که شوم مست و خرابت

در اخر شعرم بنویسم که ندادی

یک باده از آن جامه و آن تنگ شرابت