خاطِرِه.

خاطرات یکی از بزرگترین سرمایه هاییه که هر انسان داره.

تنها تفاوت ما با هر موجود زنده دیگه روی دنیا چیه؟

داشتن احساسات و احساس کردن شادی،غم،امید یا حتی ناامیدی

همه فکر میکنن که توی هر خاطره ای که اسمش رو میشه گذاشت خوب،صرفا باید خوشحال باشن و بخندن،اما من سعی میکنم به ارزشمندی احساساتم توی خاطره ها فکر کنم.

در طول زندگیم غرغر های زیادی راجب خاطرات غمگین شنیدم اما وقتی به ذهن خودم برمیگردم،برای من،خاطرات غمگینم با ارزش تر از خاطرات شادم هستن،نه اینکه به احساس شادیم اهمیت ندم،در ضمن کسی هستم که تلاش میکنم توی تاریکی هم امیدوار به نور باشم و شادی رو توی هر چیزی پیدا کنم،خیلی از روزها خاطرات شادم،یا امید به رقم زدنشون توی اینده من رو به زنده بودن وصل کردن،اما اگر کمی فکر کنیم،به این درک می رسیم،که خاطرات غمگین ارزشمند ترن،چون قطعا احساسات بیشتری توی قلب هامون و اون روز ها در جریان بوده.

شایدم تمامیت احساس خوشحالی،امید،ذوق و عشق رو تجربه کرده باشم،وجود همه اینا بود که در آخر خاطراتی غمگین ساخت،اگه اون روز ها احساس خوبی نداشتیم چرا در آخر غمگین شدیم؟ به اندازه خوب بودنشون درد آور میشن.

پس ترکیبی از همه اون هاست و خوشحالم و ممنونم که به عنوان یک انسان که متولد شده تا احساس داشته باشه و احساس کنه،اوج خوشحالی،اوج غم،اوج امید و نا امیدی رو حس کردم.

اگر همه خاطرات ارزشمندم رو از قبل بهم نشون میدادن باز هم انتخاب میکردم تا همه شون رو دوباره تجربه کنم.

zina