با حالی خوش بازمیگردیم !

میگذرد ،

قطعا می‌گذرد .

اما اگر دیر گذشت ،

یا سخت گذشت ،

بدان هنوز ابر ها می‌بارند ،

ماه می‌تابد ،

ستاره ها میآیند ،

نسیم میوزد .

اگر دشواری ها روزی را شب کردند ،

و گل ها گرد ناامیدی پاشیدند ،

هنوز درختان نارنج بهار می‌دهد .

هنوز کنج دنجی در خاطرات هست که بشینیم و چای بنوشیم ،

هنوز طنابی هست که دست در دست هم تاپ بخوریم و تاب بیاوریم .

حتی خاطراتش هم زیباست ،

هنوز در میان تمام شاخه های خشک ، درخت گیلاس شکوفه میدهد .

هنوز خانه قدیمی پدربزرگ هست ،

با حیاطی پر از درخت .

خانه ای که در خاطرات همیشه هست ،

شاید اکنون در آوار باشد ،

شاید چون در آغوش ماشین های سخت جان داده باشد ،

شاید دیگر نباشد تا وقتی از مقابلش میگذریم به یادش باشیم ،

یادی از روزگار خوش کنیم و لحظه ای رها باشیم .

اما هنوز نارنج میدهد ، آن درخت نارنج کنار باغچه ،

هنوز حرکت می‌کند تاپ درون حیاط ،

آنجا خانه است ،

خانه ای برای تنهایی ها ،

برای غم ها ،

تا به آنجا برویم و در حیاطش بچرخیم ، بدویم ، به گل ها آب بدهیم ،

و تا حالمان خوب نشود باز نگردیم .

وقت رفتن به خانه است ،

ما می‌رویم ،

به تک‌تک شکوفه های گیلاس ،

و به بوی خوش نارنج ، قسم ،

که با حالی خوش باز میگردیم .