تاریک ....

تاریکی همیشه به معنی تهی بودن نیست ،

او چیزی دارد که نمیخواهد ما ببینیم .

او چیزی برای پنهان دارد .

ما هم تاریک هستیم ، اما نه به ظاهر ، در ژرف وجودمان .

آن تاریکی شاید غمی باشد که نباید گفت ،

نظری که نباید دانست ،

فکری که نباید پرورش یابد ،

عقیده ای است که نباید بیان شود .

شاید آنها به تنهایی نه تاریک باشند ، نه نیازمند پنهان ،

اما همه ، آنها را به تاریکی محکوم کردند .

دنیای ما از جایی تاریک شد که

دیگر نشد ان را آنطور که هست بشناسیم ،

تاریخ را آنطور که بود بیاموزیم ،

اینده را به تصمیم خود جلو ببریم ،

عقایدمان ،

ارزش هایمان ،

خود واقعی مان را به آب روان بسپاریم تا بروند .

هنگامی که آنها رفتند ، آنها نبودند که بی ارزش شدند ،

ما هستیم که بدون آنها تهی می‌شویم .

وقتی که رفتند ، ما دیگر خودمان نیستیم ، ما فردی محکوم هستیم ،

محکومیم که زیر سقف آرزو هایمان دولا دولا راه برویم ،

محکومیم سکوت کنیم .

حتی روزی می‌رسد که دیگر از تفکر هم محروم می‌شویم ،

آن وقت است که باید بپذیریم هر چه خواستند بدانیم ،

بخوانیم هرچه خواستند بخواهیم ،

بگوییم هرچند گفتند بگوییم .

در اینجا آنها نیستند که مارا تاریک کردند ،

ما بودیم که به آنها

اجازه دادیم تاریکمان کنند .