کس ندید ، آنچه ما دیدیم .

درختی که هرگز بادی نبیند ، چه خبری از طوفان دارد ؟

در روزگاری که همه آنرا به بی‌رحمی می‌شناسند ،

شناخت همه از بی رحمی او یکی است ؟

عاقبت کسی که دشواری روزگارش تنها در روزمرگی گذرا تعریف می‌شود ،

چه آگاهی دارد از هراس بانگ مهیب دشمنی ها در شب تار ؟

زندگی برای همه نه روان است نه آسان ،

اما همه غم تاریخ بوم بر شان را دارند ؟

روزگار نه عادل است و نه معادل دیگری ،

نه نکته ای است در آن و نه گله ای از آن ،

اما بیایید بیندیشیم که شاید صحنه روزگار پیش از آن فکری در داستان زندگیمان داشته ،

شاید ما هستیم ، چون زود خسته نشدیم ،

شاید هستیم ، چون صبور تر بودیم ،

هستیم ، چون کس دیگری نمی‌توانست باشد ،

سرنوشت مارا قرارداد چون می‌دانست از همه قوی تر بودیم ،

شاید می‌دانست می‌توانیم ،

اما هزاران کاش که می‌گفت ،

آن روزی روشن است یا شبی تار ،

زیر نور مهتاب است یا انعکاس نور خورشید ،

اما تا زمانی که بفهمیم ، باید بمانیم .

در نهایت که میفهمیم ، و با آن در تک تک کوچه های شهر سرود توانستن سر میدهیم .