سلام ،این اولین پست منه ،اصلا نمیدونم کسی میخونه یا نه ،تقریبا تازه اکانتمو ساختم،قطعی اینترنت و نداشتن دوستای زیاد و هم صحبت که ماحصل دور افتادن از دوستای مدرسه و تموم شدن دانشگاه و برگشت به شهر محل زندگیه و البته تمایل به ناشناس موندن باعث شد بیام اینجا بنویسم ، تازه امروز اینجارو پیدا کردم خیلی اتفاقی :D
کل زندگیم آدم کمالگرایی بودم،از خیلی بچگی ،وقتی برای یک امتحان ساده ده بیست دور کتاب و میخوندم و برای یکدونه غلط کلی گریه میکردم،شاید میپرسید چی شدی ،خب هیچی ،یک سمپادی سابق با سابقه دوبار شکست تو مهاجرت و سفارت😄
الان من با وجود این همه شکست هنوز از رو نرفتم ،و هنوزم فکر میکنم وظیفم اینه بااااید همه چی بدونم ،تو هر زمینه ای ماهر باشم ،وسط جنگ ،میون اینهمه فکر و خیال ،کمالگراییم شدت پیدا کرده ،هر چی میشمرم کمه ،زبانایی که بلدم کنه ،تعداد سفرام کمه ،دستاوردام کمه ،قیافه و اندامم تو پرفکت ترین حالت خودش نیست ،هنرهایی که دارم راضی کننده نیست ،یک کلام آدم پرفکتی نیستم ،یا بهتره بشه گفت تو پرفکت ترین حالت خودم نیستم تو ذهنم (و میدونم که ذهنم هیچوقت پایانی براش قبول نمیکنه :) )خودم میدونم اشتباهه ولی نمیتونم این فکرای مزاحم و دور کنم ،۲۶ سالگی شده برام ترسناک ،انگار نقطه پایانه و بعد اون هر چی یاد بگیرم ،هر کار بکنم فایده نداره ،سوخته س،همزمان چند تا کلاس میرم ،چند تا زبان میخونم ،انگار زندگی مسابقه س و ۲۶ خط پایانه برای من ،دائما خودمو با همکلاسیای سابق و دوستان سابق مقایسه میکنم ،حجم نشخوار فکریم تو روز دیوونه کننده س،یکی از دوستام میگفت تو در اصل دچار بحران سی سالگی شدی ،ولی زودرس ،حس میکنی عقبی ،هیچ کار نکردی ،کاش کسی بخونه جدی ،بحران سی سالگی انقدر وحشتناکه ؟ خصوصا اگه کل عمرت کمالگرای وسواسی بوده باشی ،حس عقب افتادن از چرخه زندگی و انتظارات ذهنی خودتو برآورده نکردن برای همه س یعنی ؟
