بودن یا نبودن ؟

اصلا نمی‌دونم نوشتن اینجارو ادامه بدم یا نه . انگیزه ام کم شده براش ، از وقتی اینترنت وصل شده .

البته نه توییتر دارم نه اینستاگرام . صرفا چون کارم با اینترنته ( یا قراره باشه )، ترجیح دادم رو کار تمرکز کنم .هرچند نوشتن اینجا وقت خیلی زیادی نمیگیره ازت ، نمی‌دونم شاید فقط تنبلم ، یا اون دوپامین حاصل از نوشتن متن خوب برام تکراری شد.من دوران مدرسه انشاهای خیلی خوبی مینوشتم ، ازینایی که معلم و کل کلاس برات دست میزنن و با علاقه تا آخر گوش میدن .

ولی خب نوشتن و دیگه از همونجا رها کردم ، تو دوران قطعی نت عضو شدن اینجا بهم کمک کرد که بفهمم نه هنوزم بدک نمی نویسم، بعد ده سال و اندی دور بودن .و خب همینم خیلی خوشحالم کرد ، انگار یک توانایی و استعداد قدیمی و مرده رو زنده کردم .

راستی شما میدونید چرا خونواده عاشق توضیح واضحات هستن ؟ و یک دستوراتی بهت میدن که انگار خودت تا حالا به ذهنت خطور نکرده .

مامان میگه یکار کنید امسال که نه دیگه حداقل سال بعد مهاجرت کنید ، و من اینطوریم که انگار من از خدام نیست که همین امسال بریم ، میخواستم بهش بگم که تو هیچوقت ذره ای تو کارام بهم کمک نکردی نکردی که هیچ ، انتظاریم نیست ، تازه همیشه وقتی افتادم رد شدی یک اردنگی هم بهم زدی .الانم بیرون گود نشستی میگه لنگش کن ، ببخشید من نمیدوستم که باید امسال برم و برام بهتره ،فقط منتظر بودم شما بهم یادآوری کنی .

قسمت دردناکش این بود که بهم گفت دارم حس کمبود پیدا می‌کنم ، گفتم جلوی کی جلوی مردم ؟ ( چند روز پیش رفته بود مراسم ختم و احتمالا فامیل هارو دیده و حرف زده ) . میخواستم بهش بگم که من وسیله عدم کمبود تو جلوی فامیلم؟ چرا همیشه مرکز همه چی باید باشی . ولی نگفتم چون بحث بیشتر حرصیم می‌کرد ،بجاش گل گاو زبون خوردم که آروم شم و بیام اینجا بنویسم .

انقدر پرانول خوردم که بعضی وقتا سرگیجه میگیرم ، پس گل گاو زبون خوردم .

یا خواهرم که میگه انقدر کلاس اون کلاس نرو یکی و ادامه بده و توش استاد بشو .و برو همونو درس بده .

نفسم بالا نیومد ولی سعی کردم کنترلش کنم ، که اخه خواهر من تو از من چی میدونی ؟ همش سرکاری و داری من و از بیرون میبینی .

من بخاطر روحیه م بخاطر مقابله با افسردگی بعد ریجکتی سر خودمو با کلاسای مختلف گرم کردم ، هر کدوم که خوشم اومد ادامه میدم ، هر کدوم که صرفا برای امتحان کردن بود و و خوشم نیومد و ادامه نمیدم .

من دیگه هیچی و به خودم زور نمی کنم و با خودم مهربون میشم ، خیلی وقته به این نتیجه رسیدم هیچ کس دلش بهم نمیسوزه حتی مادرم .( دوست پسر عزیزم استثناس)

هرچند هنوزم شبا کابوس ریجکتی و بچه هایی که رفتن و منی که موندم و میبینم .

ولی خب مسئله اینه که از هیچکدوم ازین کلاسایی که رفتم پول در نمیاد ، خودم میدونم دیگه دارم میبینم مربیامو .

ولی توضیح ندادم براش ، خسته ام از توضیح .

متنفرم وقتی خونواده یا دوستان بدیهیات رو برات توضیح میدن انگار که خودت طفل پنج ساله ای .

انگار که خودت ابلهی .

امروز خیلی چیزا رو مخم بود ، از زود شارژ کم کردن گوشی احمقم و کم شدن شدید هلث باتری و قک دور پنیک کردن که چجوری عوضش کنم اگه همینطوری ادامه پیدا کنه و اینکه واقعا هیچ گوشی دیگه ای جز ایفون نمیتونم داشته باشم واقعا نمیتونم :((((

من ناشکر نیستم ، زندگیم اونطور نبوده که هیچوقت شدید بی پولی بکشم ، تنها وقتی که یادمه دانشجو بودم و بخاطر هزینه های کلاس آیلتسم پول کم میوردم و نمیخواستم از مادرم بگیرم ،

غیر اون نمیگم لاکچری بوده ، اما طوری بوده تقریبا هر چی دوست داشتم خریدم یا هر کاری که دوست داشتم کردم ، نه که فورا ولی اکثراوقات حتما .

شاید چند ماه جمع کردم و رفتم اون چیز گرونو خریدم ، یا کلا نیاز به تایم داشته ، ولی انجام دادم .

تقریبا نذاشتم حسرت چیزی به دلم بمونه .

ولی این چند وقت واقعا میبینم که خواسته هام دیگه با دخلم نیمیخونه ، دیگهه خیلی گرون شده همه چی به طرز ترسناکی .

واقعا باید برم اون کارو شروع کنم، دیگه باید پول خودمو در بیارم .

مربی اریالم همیشه تو کلاس با لبخند نگاه میکنه ، میگه خیلی سخت کوشی . مربی رانندگیمم همینو میگفت ، یا اون یکی کلاس ، سرامیک و یا مربی باشگاه و بقیه .

یا وقتایی که تو دبیرستان سؤالای المپیاد ریاضی یا فیزیک و سر کلاس اولین نفر حل میکردم و معلمم میگفت تو یک چیزی میشی .

هیچی نشدم ولی .

نمی‌دونم همین الان منو بزار سر یک کار رندوم ، تا یاد نگیرم ول نمی کنم.

ولی نمی‌دونم چرا انقدر از شروع این کار میترسم ،نمی‌دونم چرا انقدر ترس شکست دارم .

ترس اینکه نتونم ازش به درآمد برسم .دوست پسرم بهترین استاد ممکن رو بهم معرفی کردم و مطالبم برام سخت نیست واقعا ، خودشم هم که هست کنارم و تجربه داره ، چرا انقدر به تعویق میندازمش؟

شاید چون این آخرین راه برای پول دراوردن و آسون‌تر شدن مهاجرت سال بعدمونه .

همینطور که این متن و مینویسم به جواب سوال اول کارم هم رسیدم .مینویسم اینجا ،

ولی خیلی کمتر از قبل ، بیشتر احتمالا وسیله ای برای خالی شدن مغزم باشه و رهایی از اضطراب و اسرایش و نشخوار فکری .

دیگه مثل قبل نوشته های جنرال با موضوعشان مختلف نمی نویسم .شایدم نوشتم ادمیزاد قابل پیش بینی نیست .

کاش کسی بخونه .