یادمه سال ۶۹ بود و من کلاس دوم بودم. اون وقتها چون کوچیک بودم، بابام خودش گاهی برام کیهان بچه ها میخرید. منم با ذوق و شوق بسیار، اونو ورق میزدم تا به بخش شاپرک که مخصوص بچه های کوچیکتر بود، برسم. یادم میاد گاهی وسط شاپرک، آموزش آشپزی هم بود! البته چیزهای ساده که بچه ها بتونن درست کنن. از قضا اون هفته، وسط مجله، اموزش دلمه گوجه فرنگی بود که بخش به بخش با تصاویر زیبا و دستورات ساده، هر بچه ای رو وسوسه میکرد که درستش کنه. منم دست به کار شدم. رفتم توی اشپزخونه، چندتا گوجه برداشتم شستم و توشونو خالی کردم و با چیزهایی که مجله اموزش داده بود، پرشون کردم. مامان که با تعجب نگاهم میکرد پرسید: بگو ببینم چی درست کردی؟ با خوشحالی گفتم: از توی کیهان بچه ها دلمه گوجه یادگرفتم درست کردم. ببین چه خوشگل شدن. مامان خندید و گفت: افرین دخترم. حالا یه دونه رو بخور یکی هم به من بده. من و مادرم شروع به خوردن کردیم؛ اما مزه اش افتضاح بود! اما چون خودم درستش کرده بودم غرورم اجازه نمیداد نصفه کاره بندازمشون دور. مامانم یه جوری که ناراحت نشم گفت: مطمئنی درست انجامش دادی؟؟ مجله رو برداشتم گذاشتم جلوش! نگاهی به مجله و بعد به دلمه ها کرد و گفت: نمک و فلفل و آبلیموش کو پس؟ با خجالت سرمو خاروندم و دوباره به مجله نگاه کردم.اینقدر که عجله داشتم، بخش اضافه کردن چاشنی ها رو اصلا ندیده بودم!
